Aramak istemiyorum?

Kız çocuklarının hep babacı olduğu söylenir oysa ben hiç babacı olmadım.
Ben kendimi bildim bileli biz hep başkalarına muhtaçtık. Babam çalışırdı ama hep maddi durumumuz kötüydü. Babama kalsa yediğimiz önümüzde yemediğimiz arkamızdaydı. Elektriği ödemez karanlıkta oturduğumuz günler oldu. Ekmek parası bulamadığımız günler. Daha ilkokula giderken kumbaramdaki paralarımı ben okuldan alan. Ahh eve gelip kumbaramın açıldığını görünce ne ağlamıştım. Benim üniversite okumama teyzem ve dedem destek oldu. Bayramlarda fitre paralarını bize veren dayımlar sayesinde istediğimiz kıyafetleri alabilirdik. Babamsa geceleri eve gelip içmekten başka bir şey bilmeyen bir adam. Büyüdük,19 yaşında bir tane erkek kardeşim var bir yandan üniversiteye hazırlanıyor bir yandan işe gidiyor. Bu çocuktan bile şu an para isteyen bir adam bizim babamız. Annem çok şükür emekli oldu kadın ev kirası, elektrik, su faturası derken eline para kalmıyor ve hâlâ gözü annemin maaşında. Ben 7 ay önce evlendim. Benim çeyizimde bir kuruşu yoktur şu parayı da al kızım dememiştir. İşi yok değil şimdi büyük bir otelin restoranında şef garson olarak çalışıyor yıllardır çözemedik bu adam çalışıyor ama para nerede. Ben pek aramıyorum babamı eşim de ara baban sonuçta diyor.