HİÇ ARKADAŞIM KALMADI?

3 yıllık aynı binadan bir arkadaşım vardı yeri geldi birlikte aynı otele gittik yeri geldi aynı kursa gittik ve aynı okuldayız. Onunla görüşmemeye karar vereli aylar oldu çünkü beni istemediğini düşündüm. Ben çağırınca gelmiyordu ama o her çağırdığında ben gidiyordum. Yanımızda aynı binadan bir arkadaş daha vardı onunla birlikte kararlaştırıp sonra beni çağırıyordu. Bir süre sonra yalnız hissetmeye başladım onlar hep futbol konuşuyordu bende futbol ile ilgili bir şey yoktu ve dışlanmış, değersiz hissetmeye başladım o dönem. Yalnızlık çok kötü hissettiriyordu. O kadar dışlanmış hissetmeme rağmen her dışarı çağrıldığımda heyecan ve mutlulukla çıkıyordum kapıdan. Sonra ise eve mutsuz dönüyordum. En yakın arkadaşım sandığım o kişinin en yakın arkadaşı başka biriydi ve ben arkadaşım olmayışını çok kafaya taktım, o arkadaşlarıyla konuşurken, mesajlaşırken benim üzerime bir çöküntü çöküyordu adeta. Bir ara onun en yakın arkadaşı okulda herkesin önünde şarkı söylemiş ve ben de ben neden yapamıyorum diye çok kafaya takmıştım. Neden insanların önüne çıkıp da böyle bir şey yapamıyorum diye. Hatta onu o kadar gözümde büyütmüştüm ki gördüğüm diğer insanları bu niye yaşıyor ki diyordum. Ondan sonra zaten var olan derste parmak kaldıramama gibi sorunlarım arttı. Artık insanların içinde dururken terliyordum. Şimdi sınıfta kimseyle konuşamıyorum, arkadaşları olanları görünce büyük bir eksiklik hissediyorum üzüntü çöküyor. Bir de 1.5 yıldır falan böyle öz güven sorunları yaşadığım için artık düzelsem de eskisi gibi olmayacak, eğer bunlar olmasaydı çok iyi şeyler olabilirdi diyorum. Başka insanları görünce diyorum ki: Vay be, bu zamana kadar çevre yapmış, öz güven artırmış ve şimdi buralarda rahatça takılıyor. Ben iyileşsem bile artık çoğu şeyimi kaybettim diye düşünüyorum. Lütfen sorunlarımı çözmeme yardımcı olunnn :(