Aile ile kaç yaşına kadar yaşanılabilir?

27 yaşındayım ailemleyim. Kötü değil aslında. Bizimkiler çok sıkıcı insanlar değiller. Kendi odam var. Bilgisayarım var. İnternet sınırsız kitaplarım var. Saat kaçta kalktın kaçta yattın olayı yok. Odamda balkonum var. Çalışsam ve sigara içsem rahat rahat içerim. Hatta annem babam öğrense mesela bir şey demezler ayıplamazlar öyle. Odam ve balkonum varken canım içki içmek istese işim olsa düzenli kazancım olsa odamdan hiç çıkmadan kafayı bile çekerim. Ama alkol ve sigara sevmem. Ailem alkol içmeme şiddetle karşı çıkar. Dışarı çıkmak istersem gider çıkarım. Engel yok. Akşam hava kararmadan evde olma zorunluluğu var. Onun haricinde evde biraz yemek temizlik yapıyorum her zaman değil canım ne isterse pişiriyorum. Evi temizlemek istersem temizliyorum. Annem öyle tan tana yapmıyor o konularda. Pazara bile gitmiyorum genelde. Kira ödemiyorum fatura ödemiyorum. Güvenli bir ortam da var. Evde bir şey eksik olduğunda alınması gerekince babam alıyor. Evde tamir edilmesi gereken bir şey olunca babam tamir ediyor. Tek sorunumuz ekonomi. Yine iyiyiz bu krize göre de giyimdir tatildir araba telefon bilgisayar evdeki eşyaları yenileme falan böyle şeyleri yapamıyoruz pek. Babam döndürüyor evi. Allah ondan razı olsun. Çalışmıyorum üniversite mezunuyum. Çalışabileceğim iş yok. Üniversite mezunu olarak markette çalışmayı, bir yerlerde bulaşıkcılık, garsonluk yapmayı falan bu tarz işleri reddediyorum. Lise mezunu olsaydım yapardım doğru. Ama üniversite mezunuyum ve bir mesleğim var. Ama evde 2. bir maaşa da ihtiyaç var. Evde para konusunda kavga vs hiç çıkmadı öyle. Aslında ekonomi haricinde rahatım Türkiyedeki benle yaşıt aile evinde kalan kızlara nazaran çok iyi. Bana öyle atanamadın, evlenemedin diye dırdır yapacak akraba eş dost yok. Hiçbirine gitmiyoruz. Anneannemler dedemler kızsa da gitmememiz uzakta olmamız çok çok iyi. 3-4 yılda bir gittiğimde bile hayatımdaki tüm olumsuz olan kısımları ne olacak yavrum sizin bu haliniz diye girip (işsizlik ve evlenememek) anksiyetemi azdırıyorlar. Yalan Dünyada bir kadın vardı ya “Ne çektin be yavrum” diye lafa giren aynı onlar gibiler 😂😂😂 Babam gibi bir adam bulsam kişilik karakter fedakarlık konusunda evlenirdim. Ama yok. İş veya babam karakterinde mizacında bir adam buluncaya kadar şu an için en iyisi benim için bu.

Dünyanın neresinde olursan ol bu farketmez. Ailevi değerlere sahip ebeveynler öyle çocuğunu kovma modunda olmaz. E çocukta evden kaçmak için can atmaz o zaman. Ama maalesef çocuğu büyüdükçe onu eve zarar olarak görüp sıkan evebeynler var.

Ben mesela şanslı kesimim. Ailem 40 yaşıma bile gelsem asla laf etmez tam tersi gitmeme karşılar. Ha tabi evlenirsem annem için olur ama babam onu da daha kabullenemiyor😄

Tek başına asla yaşayamam sıkılırım. O yüzden kendi ailemi kurana kadar anne baba yanı bana en iyi seçim.

Biz hayvanlar kadar mantıklı davranamıyoruz maalesef. hem yaşam alanı bizlere dar geliyor hem birlikte yaşamak zor oluyor. Bence ataerkil toplumlardaki evladını ölene dek sahiplenm şeysi bitse rahat eder her kes. Mesela gelişmiş ülkelerde 18 yaşını dolduran çocuğa artık evden ayrılma ya çalışma kararını verecek birey gibi bakıyorlar. Normalde 18-20 oldu mu ayrılmak gerek bence. Elbette irtibatta olmak ve anne-babanın tavsiyeleriyle yaşamak kolaylaştırır ama mesafe olmalı.

Yaşayabildiğin yere kadar 😄 mesela benim kızım olsa evlenmek de istemese ömür boyu yanımızda kalsın gözümün önünden ayırmazdım ve de onu başka kimseye muhtaç olmayacak kadar çok severdim😄fakat her aile aynı olmuyor o yüzden gidebildiği yere kadar yaşamak lazım sonuçta hepimiz misafiriz hayatta birgün hepimiz öleceğiz o yüzden kötü olmamak lazım kimseyle fikrimce😄