İnsanları ne zaman tanırsınız?

Bence insanları tanıyamayız. Sadece görmemizi istedikleri kadarını görürüz.
Tanımaya, çözmeye başladığımızı düşündüğümüz sırada da değişirler zaten. Yeniden yabancılaşırlar. Yeniden çözmeye çalışırken bulursunuz kendinizi, bu sırada da koparsınız belki, uzaklaşırsınız. Araya zaman girer, zaman geçer, tekrar bir araya gelirsiniz belki. Bu da yeniden tanışmak gibidir. En baştan…
En sonunda pes edersiniz.
“Ben kadınları anlamıyorum, ben erkekleri çözemedim” yakarışları aynen buna bir örnektir mesela.
Çözmeye çalışırsınız, gözlemlersiniz, zaman içinde bazı tezler atarsınız ortaya. Birilerinin o tezleri çürütüşüne şahit olur, pes edersiniz. “Tanıyamamışım. Anlayamamışım.” dersiniz. Herkes de dedirtir bunu zaten. Tanıdığınızı sandığınız insan buz gibi bir yabancı oluverir bir anda. Herkes şaşırtabilir çünkü. Kimseyi kestiremezsiniz. Kimseyi de tanıyamazsınız. Herkesten her şeyi beklemek lazım. Güvensizlik mi nedir, ne denir buna, bilemiyorum. Temkinli olmak diyelim…

Arkadaşı zor günde, sevgiliyi ayrıldıktan sonra. İki zaman da çok önemli. Zor günde yanımda olmayan bi insanın hayatımda yeri olmaz, ayrıldıktan sonra çirkinleşen eski sevgilinin de bende saygınlığı kalmaz

Ben kimseyi tanıyamıyorum cidden tercihi hep yanlış kişilerden yana kullanıyorum kendime o konuda güvenim sıfır 😏 bir cadı der ki Günaydın huysuz ufaklık 😛