Sevdiğimden vazgeçmem. Elbette, ailesi çok önemli. Gönül ister ki ailesine uyum sağlayabileyim ve gayet iyi anlaşayım. Bilhassa Annesi ile. (yine varsa kız kardeşleri ile) Fakat anlaşamıyorsam, (sevmemek demeyeyim de) ısınamamışsam bile arada eşimin olduğu aklımdan çıkmaz. Çok sevdiğim ve değer verdiğim adamın Hatrı için alttan almaya gayret ederim. Saygımı, Nezaketimi zaten bir an olsun eksik etmem. Bir erkeğe ailesini kötülemek de çirkin bir şey bence. Adam objektif bakıp neyin ne olduğunu kendi görebiliyor olmalı. Bekar halimle rahatça konuşuyorum çünkü ailemde bu tarz durumlar, sorunlar yaşanmadı.
Bir başka görüşte denmiş ki; 'ailesiyle arasına mesafe koydururum' Bu yaklaşım hiçbir zaman kazandırmaz. Tasvip etmiyorum. Adam ailesiyle mesafe koyacaksa, görüşmeyecekse bu tamamen kendi kararıyla olmalı etki altında kalarak değil.
Mutlu evliliklerde aile ile ilgili dikkatimi çeken bir şey; gelin-kaynana değil de anne-kız gibi olabilmeleri. (Karşılıklı sevgi ve saygının olması) Belki de herkesin aksine görümce olayına da sempati ile bakarım. Kız kardeşim olmadığından olsa gerek. Çok az da olsa kayınvalidesi ve görümceleri ile iyi anlaşan, seven-sevilen bir kesim var. Bir gün evlenirsem umarım onlardan biri olurum. Derler ya ''geçinmeye gönlü olan geçinir' o hesap.
Bizim evliliğimizi bozacak türden şeyler yapmasına evleneceğim kişi müsade etmiyorsa ve ailesi ne kadar kötü olsa bile bunun için çabalmıyorsa nasıl oldukları beni bağlamaz