Ne arkadaşım var ne dostum var işim gücüm yok bomboş bir hayat niye yaşıyorum ki ben?

Derdimi anlatabildiğim kimsem yok çevremde çok az insan var işim yok bi amacım yok dostum yok sırdaşım yok ağlayabileceğim kimsem yok. Belli aralıklarla gelen intihar fikri hep aklımın bir köşesinde onu yapmaya da cesaretim yok zaten o da bi çözüm değil. Her şeyi nasıl toparlayabileceğimi adımı adımına biliyorum ama denemeye takatim mecalim kalmadı. Yirmili yaşların ortasında 70 yaşında bi insanın bedenine ve ruhuna hapsolmuş gibiyim çok yoruldum çok yorgunum koskoca milyonluk şehirde ben yapayalnızım.