Evde artık daralıyorum?

Şu an için en iyisi onların yanında durmak zaten. Ama durdukça daha da içime kapamıyorum ve her tartışmamızda beni aşağılamaları yüzünden kendimden nefret ediyorum artık. Bazen neden bu kadar onlara sıkıntının diyip duruyorum.

Bugün köye gelene kadar annem şey dedi: 19 senedir senin yüzünden kavga etmediğimiz kimse kalmadı ama sen hâlâ akıllanmadın. Bunu bugün tartışmamızı tüm bina duydu diye dedi. Oturup ağlamamak için kendimi bu saate geldik hâlâ sıkıyorum. Yaptıkları baskı beni çok yordu.

Üniversitede de rahat bırakmazlar ki beni. Hem ailesinden kurtulan bir kız hiç duymadım

Şu an için ne yapmalıyım peki? En azından daha fazla azar işitmemek için?

Üniversiteye gidince bu sefer telefonla rahatsız ederler, bie de vurdu mu bilirlerse mutlaka gelirler

Yurdumu diyecektim

Öyle yapacağız artık. İnsan içinde nefret ve kırgınlıkla sürekli yaşayamıyor, bir yerden sonra içi daralıyor.

Biliyorum ve bu yüzden evde duruyorum şu anlık. Ama yaşadığım baskıdan içine kapanık biri oldum ve daha da kötüleşiyorım.

Babaannem erkek sevem bir kadındır. Sürekli erkek torunlarını seviyor, kızları da göstermelik seviyor. Bundan bıktım.

Babaannem anneme her konuda çok çektirdi. O kadını görmeye bir saniye bile dayanamıyorum artık, onun yüzünden köyden nefret ettim.

Annemin gençliğini sömürdü. Babam da buraya gelince hareketleri çok değişiyor. Bu da bıktıran bir sebep.

İşte, elden ne gelir... Kör şeytan diyor ki avazın çıktığı kadar bağır sağır et herkesi. Çok doldum, artık kendime nefret doldum.

Mesaj seviyesinde değilim maalesef.

Nasıl bir uğraş? Spor gibi mi?

Belimde disk kayması ve fıtık problemi olduğu için fazla bir spor seçeneğim yok. 8 senelik kick boks deneyimim bu rahatsızlık yüzünden bitti :)

20 yaşına yeni girdim

Öyle yetiştirilmişler, beni de öyle yapmaya çalışıyorlar.

Yok, ki o konu onların kırmızı çizgisi. Bir kere bir erkekten hoşlamdığımı öğrendiklerinde saatlerce azar işitip annemden dayak yemiştim.

Evet türbanlıyım. Yaklaşık 7 senedir. Eğer kapanmasaydım oradan da baskı yiyecektim, en azından ondan baskı yemedim.

İçimden gelerek oldu, bir arkadaşım o yaşlardayken kapanınca ona bakarak hep imrendim. Ben de kapanmak isteyince kapandım, şu yaşıma geldim türban konusunda çok şükür bir sıkıntı çekmedim.

Ailem benim bağımsız bir birey olmamı istemiyor sanırım, ama zaman geçtikçe onlardan daha da uzaklaşıyorum ve bu elimde olmadan oluyor. Artık bir arada duramıyoruz, bir olayda hemen kavga kıyamet kopuyor.

Onlardan uzaklaştığım için de yine kendimi suçluyorum. Bu kısır döngü artık kafamı yiyip bitirecek. Onların yaptığı bir şeyi bile kendime kesmekten... Yani kelimem bitti, cidden artık konuşmaya mecal kalmadı. Çok dolmuşum

Öyle işte...