Anneme de kızamıyorum ki? bu haline çok üzülüyorum?

anneme bir şey anlatıyorum beni dinlemiyor neden dinlemiyorsun diyince de kafam çok dolu falan diyip geçiştiriyor. o yüzden her şeyi içime atarım vardır ya hani dışarıda gülen geceleri ağlayan tip heh o işte benim,
Annemin kafası cidden dolu bu arada, hemen her gün evlere temizliğe gidiyor arta kalan vakitte merdiven siliyor. ama o bana bir şey anlatınca elimde telefon filan varsa direkt bırakır onu güzelce dinlerim. bu duruma çok üzülüyorum ama çocuk gibi üzülmek değil. anlarsınız ya bi iç burkulması diyebilirim. keşke annem çalışmak zorunda kalmasa... keşke kendine özen gösterse... içimden sadece paylaşmak geldi teşekkürler.. bu durumun önüne geçebilir miyim acaba fikriniz varsa alırım?