İnsanları statüleriyle aşağılamak veya yüceltmek yerine kalplerine bakabilmeyi becerebildik mi?

Yıllarca okuyup dirsek çürüten ve bir dikdörtgen çerçeve içinde diplomasını duvara asan ama, insanlıktan nasibini almamış nice yaşayan çöp var bu ülkede.
Aldığı eğitimleri, gittiği ülkeleri, gezdiği yerleri ya da yaptığı işle dolan cebi bir yerden veya birkaç yerden ruhunu da vicdanını da boşaltıyor.
Keza aynı etkinin tesiri ile gönül ilişkisi de hep bir yüksek çıta üzerine kurulu.
Elbette tam tersi olup cahilliği ve saplantılı körlüğü ile aynısını yapan eğitimsiz ve fakir kişiler de mevcut.
Zaten bu iki kitle ülkedeki havayı bitiriyor. Biraz daha yaşanılabilir kılan azınlıktaki iyi ve adil insanların hatırına yaşıyoruz.

Kıblesi para olan toplumlarda maalesef kalbe bakmayı kimse düşünmez. Almanya'da simit sarayında çalışan garson bir kız eşim doktor demişti. Hayran kalmıştık. Türkiye'de böyle bir şeyin imkanı var mı? Hadi oldu diyelim doktor utanırım diye eşinin garson olarak çalışmaya devam etmesine izin verir mi? Şu soruyu sorabilmiş bir karakterin (karaktersiz demek daha doğru aslında) kendinin de bu evde yetişenlerden de böyle bir bakış açısı bekleyebilir miyiz?

Tıp okuyan kızımın sevgilisinin, kızıma denk olmadığını düşünüyorum. Haksız mıyım?

Bizlere öğretilenlerle, yaşamın devamı için geçerliliğini koruyan kurallar birbirleriyle çatıştığı müddetçe bunun başarılabilmesi o oranda güçleşiyor. Bunu başarabilen az insan da yanlızlığı derinden hissetme lanetiyle yüzleşmek zorunda kalıyor. Hayat kozmik bir şaka gibi.