Sinirlerim hat safhada. Bu nereye kadar devam edecek?

bıktım artık evdekilerin yaptığım hiçbir şeyden memnun olmamasından, söylenmesinden. sanki sabrımı sınıyorlar. Mesela kısa bir şey anltym ; Ben gece istediğim saate kadar ders çalışır, müzik dinler, film izlerim uykum gelince de uyurum. sabahta geç kalkarım. ama yok bu kız uyumasın gebersin ne derdi varsa var hiç umurlarında değil. sabahta saat 9dan 10a kadar tepemde önce annem gelir kaldıramayınca babamı yollar. o da dengesizin, anlayışızın tekidir. bağırarak her şeyi yaptırabileceğini sanar. insan gibi kaldırmak yerine bağırarak kaldırır. bugün gelmiş kapının önüne -sanki odada cinler var- bir bağırdı neredeyse yataktan düşecektim ödüm patladı. insan bir tepki verir ne oldu korktun mu diye. kütük gibi durup bir de demesin mi, kadın hasta bir şeyler yapmaya çalışıyor kalk diye. o kadın zaten sırf böyle desin diye götünü yırtıyor. yoksa niye gece reklam yapa yapa ne biçim bulaşık yıkamışsın şu yerlere bak desin. olay da şu; bulaşıkları yıkayacaktık kardeşimle. yanlışıkla kaptan su döküldü. ben de üzerine havlu koydum. bitince de unutmuşum orada. dövse daha iyiydi. konuştu da konuştu. Ben dayanamıyorum artık her gün başka bir halt. bir de kahvaltıya çağırıyor. 2 ekmek verip onu da burnumuzdan getirir. çünkü babamla abim tartışmaya girince babam hemen; benim ekmeğini yiyosun benim kazandıklarım diye zırvalıyor. ne yapalım biz mi türettik kendimizi. bir de 4 kardeşiz. bir insan bu kadar anlayışsız olamaz. sonra neden amcanın oğlu tıpı kazanıyor sen bir şey kazanamıyorsun oluyor. amcam çocuklarını öyle bir disiplinle yetiştiriyor ki yoksa o konuşmayı beceremeyen çocuk tıpı nasıl kazansın. Ya arkadaşlar deliricem vallahi bu evde sinir krizi geçirmekten yoruldum. Ne yapıcam böyle nereye kadar?