Sizce Çocuklarımız Gerçekten Mutlu mu?

Question

Bir dislisi olduğumuz sistemin matematikçilere, bilim adamlarına ve mühendislere ihtiyacı var. Sistem bunlar olmadan işleyemez.
O yuzden çocuklarımıza çok ağır baskılar uyguluyor ve insan davranış kalıplarına ters bir yönde eğitiyoruz.
Toplumumuzda çocukların birçoğu sistemin istediği kalıba göre teknik konuları öğrenmeye zorlanıyor ve birçok çocuk bunu gönülsüzce yapıyor.
Halbuki çocuklarımızı doğal insan davranışlarına uygun yönde eğitsek bunu nasıl keyifle yaptıklarıni görüruz.
Örneğin oğluna bir tavşanı yakalaması yönunde komut veren bir baba oglunun saatlerce bıkmadan usanmadan zevkle tavsanı yakalama ugraşı vereceğini rahatlıkla gozlemleyebilir. Çünkü bu yönde bir eğitim dogal insan güdüleriyle uyum içindedir.
Doğal insan guduleriyle uyum icinde olmayan sistemin ihtiyacına göre olan eğitimin çocukta en basit haliyle yeme bozuklarına kadar giden bir ruh hali yarattığını sanırım hepimiz görebiliyoruz.
Çocuğu bir takım yapay etkinliklerle tatmin etmeye çalistigimizda (örnek: bilgisayar oyunları) saatlerce tatmin olamadıginı ve uyku saati doğal insanda çoktan geçmis olan çocuğun hâlâ uyumadığını görebiliyoruz.
Sonra da insan gibi davranması konusunda baskı yapıyoruz. Oğlum uyu, oğlum tabağını bitir vs vs.
Yetiskinlikte bu çocuğun gerçekte mutlu olmasını nasıl bekleyebiliriz ki?
Tüm hayatını masa başında geçirmek bir yetiskin insan içinde doğal insan davranısları kalıplarına aykırıdır.
Sonrası ulasilması çaba gerektiren amaçların yokluğu, can sıkıntısı, can sıkıntısından doğan bunalım veya aşırı zevk arayışı, doyumsuz hazcılık, cinsel sapkınlık, aşırı beslenme, öfke, hüsran, kendini degersiz görme vs vs vs.
Bu konudaki fikirlerinizi merak ediyorum.

bayankalem · Accepted Answer

Benim ilgi alanım olan nefis bir soru yine , teşekkür ederiz.

Konuşmak istediğim yazmak istediğim çok şey var bu konuda.

Çocuklar gerçekten mutlu değiller, hele bu dönem hiç hiç değiller.

Kendi çocukluğumu hatırladığımda hep sıcacık bir tebessüm yayılır yüzüme. Aksam ezanina kadar mahalledeki arkadaşlarımızla sokak oyunları oynayarak büyüdük biz, toprağa dokunduk, ağaca sarıldık. Koştuk, yorulduk, terledik, düştük, kalktık.

Şimdi ekrana bağımlı bir nesil yetişiyor. 3 yaşa kadar asla ekran görmemesi gereken çocuğu daha bebekken sırf mamasını yesin diye , sırf ağlamasin sussun diye, sırf anne ev işlerini rahat yapabilsin diye ekranla tanıştırıyor anne babalar.
Bu ekranlar sayesinde sadece mutsuz değil aslında çocuklar, yitik, kayıp. Çocuklukları kayıp, cocuk gibi değiller. Bakışları hissiz, cıvıltıları sönmüş adeta. Sokak oyunlarının tadını hiç tatmayan, üstü başı hiç çamur olmamış, özgürlüğünü hissedemeyen nice çocuklar...
...
Şu dönem bir köy okulunda öğretmenim.
Büyük sehirdeki okullardaki gibi değildi bu çocuklar ilk geldiğimde, göz bebekleri gülüyor, dikkatleri canlı, beni çocukluğuma goturen cinsten heyecanlı hissettiğim bir havaları vardı.
Pandemi sebebiyle başlayan Canlı derslerle birlikte topraktan, ağaçtan, sokaktan, dogadan uzaklaşıp günde 6 ders ekran karşısında olmak durumunda olan öğrencilerime velileri daha önce evlerine girmemiş tableti bu dönem alıp, internet bağlatmak durumunda kaldılar. Başta o kadar heyecanlı idiler ve derslerde keyif alıyorlardı ki, şimdi ise veliler bir bir arayp bagimli olduklari oyunlardan, çocukların davranış , yeme ve hatta uyuma bozuklukllarindan sikayet eder oldular... Biz bu dönemin acisıni doğayla iç ice kalan son nesli de doğadan koparmanin acısını seneler sonra üzülerek göreceğiz maalesef.

Bir diğer konu eğitim sistemimiz...
Bir müfredat var yetistirmek zorunda olduğumuz. Test tekniği 2. sinifta başlıyor. Dikkatleri 5-10-15 dakika İle sınırlı olan çocuğu 40 dk derste tutuyoruz.
Zorla öğretiyoruz. Akademik başarısı çok düşükk olan öğrencileri en arka sıralara oturtan öğretmenler hala var, Oysa o çocuk harika resim yapıyor, oysa o çocuk evdeki küçük şeyleri tamir edebiliyor..

Çocuğa yaparak , yaşayarak, keşfederek öğrenme imkanı da sağlanmıyorken , çocuğa ilgi alanına gore zihinini değil de gönlünü de doyuracak eğitim verilmezken, çocuk okula adımını attığı an meslek sahibi olana dek bir sınav sistemin içine düşmüşken nasıl mutlu olsun bu çocuklar !

Böyle çocuklar ileride nasıl mutlu bireyler olsun !

Hissiz72 · Accepted Answer

Biz gayet mutluyuz şükürler olsun en azından şu an 😁
Güzel bi yazı olmuş evet haklısın.. Ama onların bir birey olduğunu onlara hissettirerek, onları sıkılmadan dinleyerek , anlayarak hareket ettigimiz sürece bahsettigin olumsuzluklarin azalacagini düşünüyorum, en azından ben öyle düşünüyorum... herşeyi güzel aktiviteler şeklinde planlayarak yaparsak olur.. bunun bilincinde olmamız lazım en büyük görev bize düşüyor diye düşünüyorum... bilmiyorum ben elimden geleni yapıyorum.. Bi şu an pandemiden dolayı uyku yemek ders vb durumlar yine oyun saka vb karışık şekilde yapmaya çalışıyoruz baskı asla yok... hele şu dönem... Bi yetemezsem baba olarak eksik oluyorumdur onda da yapacak bisey yok, benim hatam ama onu da elimden geldiğince telafi etmeye çalışıyorum...
Diliyorum her zaman tüm çocuklar herdaim mutlu olurlar... benim amacım hedefim sebebim sadece onlar çünkü...
Yani sistem şu bu vs her ne kadar bozuk hüsran olursa olsun , ben onlara her daim mutlu olmayı mutlu olmaları gerektiğini öğretmeye çalışıyorum... yaşanan tüm olumsuzluklara rağmen mutlu olmayı bilmeli öğrenmeliler... mutsuzken bile...

UralGül · Accepted Answer

Eğitim sistemimiz dayama usulü yamama şeklinde olduğu için çok az kişi merakı olan eğilimi olan bölümü tercih edip okuyabiliyor ve mezuniyetten sonra bölümüyle alakalı işlerde çalışabiliyor. Ben görüp görebileceğiniz en yaramaz öğrencilerden biriydim. Ders yapmayı sevmezdim ama el sanatlarına bayılırdım. İş teknik dersim çok iyiydi, bütün dersleri kaynatırdım ama din kültürü dersini nefes almadan dinlerdim, ne alaka bilmiyorum ama biyoloji dersine de çok ilgim vardı. Hoca senin gibi yaramaz bir öğrenci benim dersimde sınıfın en iyi notunu alamaz bu imkansız deyip beni öğretmen masasında yeniden yalnız başıma yazılı yapınca bu sefer bütün sorulara doğru cevap vererek daha yüksek not almıştım.
Okuldan sürekli kaçtığım için 120 devamsızlığım vardı lisede beni istemediğim bir okula yazdırdılar sevmediğim bir bölüme tesviyeye verdiler diye. 14 tane dersimin hepsi 0 dı sınavlara girmediğim için. Amcam amerikadan takip ediyordu sürekli aradı beni 3 hafta telefi eğitimi vereceklermiş devamsızlıktan kalanlar için telefiye gidip sınavları verirsen sınıfta kalmayacaksın demişti. 21 günde bütün derslerden geçer not almıştım. Sınıfta makara yapmaya gitmeme rağmen hepsini vermiştim. Üniversite de makine okudum istemeyerek. Pisikoloji okudum gene istemeyerek. Profesyonel olarak yaptığım yani çıraklık ederek öğrendiğim 4 tane mesleğim var profesyonel olarak yapabildiğim. Elhamdülillah diplomalarimdan çok daha fazla kazanıyor ve çok severek çalışıyorum. 23 yaşından sonra diplomam varken iş bulmayı beklemek yerine çıraklık yapıp öğrenmeye karar vermiştim. İyiki de böyle karar vermişim. şu an çalıştığım işte daha fazla yükselme ihtimalim yok ama ben yinede açık öğretim den okumaya devam ediyorum.
Benimde 3 yaşında bir kızım var ve eğitimi için 2 yaşından beri çok ciddi paralar harcayıp mücadele ediyorum. Elbette yönlendirmek istediğim bir meslek var ama kabiliyetlerini göz ardı etmem mümkün değil.
Bizim bu çarkın mühendise değil işini severek yapan mühendise ihtiyacı var.
Önemli olan liyakat sahibi olmak liyakat de ancak işini severek yapan insanlarda olur.

azelcan · Accepted Answer

Problemin büyüğü eğitim zaten. Ben çocukları eğitip kalıplara sokmak yerine, öğretmekten yanayım. Nasıl olur, fak nedir? Öğretmek, çocuğa kendi istediği bilgiyi vermekle olur. Geçmişteki ilim adamlarının çoğu bu kalıpta, sokrates, Farabi, El Kindi, İbn Sina bunların hepsi, bilgiyi kendileri istedikleri için elde ettiler ve, muhteşem örnekler oldular. Şimdikileri bir kalıpta dönştürme derdi ike, onları öğütüyoruz resmen. Mesela çocuk bana bir soru ile geldi harflerden oluşan isimlerin rakamlar ile yazıldığı bir bulmaca, 4 isim var isimleri yazmış, buna göre hangi rakamlar, hangi harf olmalı. Bu çocık orta üçte Lgs ye hazırlanıyor, bu soruyu 2 dakikada bilmesi lazım ben 7 dakikada çözdüm. Bu sorular ile çocuklar öğütülmekte. Halbuki, ünüversite sınavı ana okulunda yapılmalı bence. Nasıl? Becerikli yapılar, matematik oyunları, akıl oyunları gibi pyunlar ile çocukların kabiliyetleri, öğrenilip, ona göre aynı sınıfa alınıp, her 4 yılda bir alanşarı daraltılabilir. Böylece, mimarmı, sanatçı mı, maliyecimi ne olacaksa, hem tam olarak ona bırakılmamış olur, hemede kendisinin istediği bölüm izerinde gelişmesi sağlanabilir. Lakin malesef eğitimcilerin derdi kolay olan, eğitim. Zor olan öğretmek, pek riske girilir birşey gibi gelmiyor onlara.

Aydamira · Answer

Gerçekten çocuklarımız çok mutsuz çocukları eve kilitledik hayatının gerisini sanki bu sıkıcı eğitim sistemiyle geçire bilirsin tek kazancın bu dedik
Herkez okuyacak diye birşey yok Olmuyor sa olmuyor o kadar çabaladım ki çocuk eline test almıyor kalem tutmuyor sadece roman okuyor artık bende bıraktım herkez matematik dehası olacak değil yaa! Tek kazanç sekli okumak değil ki bu ülkede çiftçiliğede, hayvancılığa da ihtiyaç var kimi çocuk oturmak istemez üretmek ister ebeveynlerin yapması gereken çocukların yatkın olduğu beceriye görüp o yönde yönlendirmesidir

UNNkNOWN35 · Answer

Tespitlerinin tamamı doğru..
sanırım bu konuda sürü psikolojine sahip olmadığım için çocuklarımı büyütürken daha çok onların eğitim dilini öğrenmeye ve bu konuda eksik kalan öğretmenlerine destek olmaya çalıştım çoğu zaman..
Öğrenme dili keşfedilen her çocuk aslında çok iyi birer meslek sahibi olabilir..
Ben çocuğumu doktor-mühendis -avukat olsun diye baskı kurarak eğitmiyorum..
sevdiği iş olsun-temizlik görevlisi olsun ben ona doğru telkini her zaman verir destekçisi olurum..
mutlu ve verimli olduğu her alan , daha düzgün bir neslin gelmesini sağlar..
Benim istediğim mesleği değil, onun sevdiği ben yatkın olduğu alana göre bir meslek sahibi olması daha önemli..
ayrıca ben her çocuğun üniversite okumalı fikrine de karşıyım ,
bazıları meslek alanında yetenekli olur ve bu alanda geliştirilmeye ihtiyacı vardır..
Sonuç olarak , her çocuk kendi öğrenme diliyle yetişmeli ve keşiflerine göre de yön verilmeli

Ummtşşş · Answer

Günümüz ebeveynleri bende dahil mutlu olmaları ne mümkün, ortalık sapık, cani vb kötü ruhlu insanlarla kuşatılmışken ebeveynler de doğal olarak endişeli. Anne babaların en büyük hataları çocukları yarış atı gibi koşturmak birde çocukların her istediğini anında yerine getirmeyi sorumluluk zannetmeleri. Eee haliyle çocuklar doyumsuz...

filizzz06 · Answer

Evet çok doğru. Bende bir şeyleri öğrenme konusunda hep şunu düşünürdüm:
Atıyorum futbolda bilmediğimiz bir kelime kullanıyorlar, Faul biz o kelimeyi merak edip araştırıyoruz ama ezberlemeye çalışmıyoruz sonra bir kaç kere daha duydukça öğreniyoruz. Bir yerde de "merak ve istekle öğrenilen bilgilerin daha kalıcı" olduğunu okumuştum. Son zamanlarda bir şey öğrenirken kendimde o konu hakkında merak uyandırmaya çalışıyorum. Daha iyi aklımda kalıyor gerçekten ilgi alanıma girdiği zaman.

Kayda · Answer

Mutlu değiller ve özlerinden fıtratlarından uzaklaşıyorlar
Gerçi hepimiz öyleyiz
Eğitim sistemi
Sağlık sistemi
Ekonomi vb her şey rayından çıkmış sanki
Doğa - çevre - insan... her şeyi ifsat ediyoruz

Dört dörtlük kurulmuş koca dünyayı bozuyoruz

Bizden sonrakilerin işi daha zor

kaktuşa · Answer

Çok güzel olmuş eline sağlık zevkle okudum zamanımızın sıkıntılarını kaleme almışsın diyebilirim. Ama maalesef çok çalışmak yetişmek denk getirmeye çalışmak iş yükü ve bunun getirdiği ağır yorgunluk çoğu önemli unsurları yapmaya engel oluyor. Bu böyle gitmez gitmeyecek de yakın zamanda düzelecek tarih yakın "MEHDİ"

Ghostshooterr · Answer

Mutluluğun ne olduğunu bilmeyen mutlu olup olmadığını bilemez ki. Apartman komşuluğu, aile dizileri, yardımlaşma, birbiriyle vakit geçirme gibi güzel değerlerden habersiz değer yargısız bir nesil ne bilecek?

xperfectx · Answer

yazını cok beğendim devam etseydin okurdum. katılıyorum sana

superpsikolog · Answer

Hayatını kendisi planlayabilen, istediğini neden istiyor, neden reddiyor bilerek yapması sağlanan her çocuk mutludur. Bunu yapamayanlar mutlu değildir.

Incison · Answer

Çocuklar görerek ve örnek alarak sekillenirler. Once onlara iyi bir örnek sonra da onlarin birey olduklarını kavrayıp ona gore davranmak en guzelidir diye düşünüyorum. Once saglikli ve saglam bir yuvadan evlatlarınızı severek büyütün gerisi kendiliginden gelir.

MDMSO · Answer

Bu ülkede ancak aklı erişemeyen çocuklar mutlu olabilir onlar da büyüyünce mutluluklarını kaybederler zaten

Melankolikpoll · Answer

Mutlu değiller ve bu nedenle nereye saracaklarını şaşırıyorlar. Bir bakıyorsunuz hiç ummadığınız bir çocuktan hiç ummadığınız hareketleri görüyorsunuz. Burada tabii ki ailenin etkisi büyük ve çocuklarda gerçek anlamda ne istediğini bilmiyor.

jaapoonnkızz · Answer

Bence gerçekten mutlu olmuyorlar. Çünkü mutluluğun ne demek olduğunu bilmiyorlar. Ve mutluluğu yanlış anlıyorlar.

asdasdasfffasasd · Answer

Ben hayatım boyunca çok büyük sıkıntılar çektim, hala da çekiyorum. Ömür boyu sıkıntı çekecek olan bir çocuğu da dünyaya getirmeyeceğim ve bu kararımdan gurur duyuyorum.

rolyapamayanoyuncu9 · Answer

7 den mezun olana kadar yarış atı gibi eğitilen çocuk buna emin olunca da mutluluk aramaz

mert035 · Answer

Nerde bu devir gençlerimiz perişan oldu gitti böyle bir devir hicbir gencimiz yaşamasın İNŞALLAH

isimsiz_007 · Answer

Genç kızlarımız, genç oğlanlarımız Türkiye'de mutlu değiller.

deryalosangeles · Answer

çocuğumun üzülmemesi için çabalıyoruz ama düşünmüyorum üzüldüğüne hissederdim

EldrithcArrow__ · Answer

Bilâkis herkes gibi çocuklar hayvanlar herkes çok mutsuz ve umitsiz

Karamelaaaa · Answer

Hem mutsuz hem psikolojileri bozuk bunalımda sanki 50 senedir hayattalar da cekmedikleri dert kalmamış gibiler

Neslihürvicdanıhür · Answer

Hiç bir şeyle tatmin olmuyor cocuklar 2 tanede benim başımda var. Mutlu edemiyorum.

Mrstatlı · Answer

Fazla söze gerek yok herkes her şeyin farkında mutlu değiller.

sadececengiz · Answer

okul öncesi yaşlara çok önem vermeliyiz. üniversite açmaktansa kreş açmalıyız

Prof_Langdon · Answer

Yapay bir hayatta dogal bir davranışı sergilemeye çalışmak İngiltere'de sağ şeritte araba sürmeye benzer

burakistan35 · Answer

mutlu olduklarını sanmıyorum. yetıskınlerın koydugu kural ve duzenj ıle dogadan herseyden kopuk yasıyorlar.

çkf001 · Answer

çocuklar bildiğin simülasyonda yaşıyor demem yeterli olur sanırım duygular yok gerçe kyaşantı yok sanal alemin boşluğunda! brokoli çorbası gibi

ToprakBey_ · Answer

Kim mutlu ki , çocuklar olsun

Ümitsizimişte · Answer

Değillerdir bence ben değilim çünkü.

Tuğberk_Bey · Answer

Hiç kimse mutlu değil ki düzen bozuk

Philospy4 · Answer

Öfke çok tetikleniyor buna eminim

Managermann · Answer

Malesef degiller.

Centirwomen · Answer

Değiller

kahveligünler_ · Answer

Değil

KimimBenBurasıNeresi · Answer

Hayır. Değiller.

-Lili- · Answer

Ben değilim mdmd

Sizce Çocuklarımız Gerçekten Mutlu mu?

En İyi Cevaplar

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Sizce Çocuklarımız Gerçekten Mutlu mu?

En İyi Cevaplar

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Bu paylaşımı beğenmene sevindik!