Babam yüzünden her gün neşem sönüyor?

Babamla aynı sorunları yaşıyorum. Yine ufak bir sebepten kavga çıkartarak beni derin düşüncelere ittiğinden kendimi burada buldum. İnsan doğduğu evi, aileyi ve ne yazık ki babasını seçemiyor. Keşke seçim hakkımız olsaymış kesinlikle babamı istemezdim. Onun yüzünden öz güvensiz, asosyal, depresif, münzevi bir insana dönüştüm. Babamla diyaloğumuzda cümle sayım 3-4ü geçmiyor. Gün içinde bir yabancıyla merhabalaşıp en fazla ne konuşursanız onu konuşuyoruz. Beni ve ağabeyimi çocukken sudan sebeplerden dövdüğü, aşağıladığı, değersiz hissettirdiği için ondan hep çok korktuk. Sırf bize kızmasın, dövmesin diye onun istediği gibi biri olmaya çalıştık, olamadık. O doktor, biz doktor olamadık. Şakasız her gün evimizde kavga olur (genelde anneme bağırıp çağırır) ve minimum iki saat sürer, kavga boyunca sadece babamı dinleriz. Hiçbir şey de söyleyemeyiz bu arada. Annemizi savunamıyoruz bile, annem haklı dersek iki saat daha konuşacağını biliyoruz çünkü. Lisede olduğum yıllarda yazları çalışmak isterdim, her seferinde ben kızımı çalıştırmam ben bakıyorum sana, paraya mı ihtiyacın var derdi. Ne kadar düşünceli bir baba değil mi? Bize karşı kötü bir baba olduğu için ondan uzaklaştığımızın farkına vardı geç de olsa. Şimdi iyi davranmaya çalışıyor ama nafile. Babam istemediği için çalışma hayatım olmadı hiç. Artık kendi paramı kazanıp onun eline bakmak istemiyorum çünkü onun duymak istemediği bir şey söylediğimizde sürekli ‘size bakıyorum’lu minnetlerde bulunuyor. E bakma gidip çalışayım bile diyemiyorum. Bu öz güvensizlikle nasıl çalışabilirim onu da bilmiyorum. Yaşım 24 fakat hâlen çocuk muamelesi görüyorum. Hava karardığında evde olmadığım için işittiğim azarlardan dolayı artık dışarı çıkmıyorum arkadaşlarımla görüşmüyorum. Babam sosyal hayatıma da müdahale etti, arkadaşlarım benimle görüşmek istemiyor artık beni buluşacakları zaman çağırmıyorlar bile. Evliliğe ve aşka inanmıyorum babam yüzünden ama diğer kızlar gibi babamdan kurtulmak için evlenmek istiyorum bazen. Kızlar farkında olmadan babaları gibi erkeklere aşık olurlarmış, Allah korusun. Evlenip daha kötü bir hayatın içine düşmek de var işin ucunda. Aklıma bazen intihar etmek gelmiyor değil. Nasıl kurtulabilirim bu hayattan diyorum. Kendimi değiştirirsem dünyam değişir evet fakat babam etrafımdayken ben her gün yeni bir adım atarken o beni zehirliyor, ben tam düştüğüm yerden kalkacakken o bir tekme daha savuruyor. Sürekli babamı konuşuyoruz, o bize şöyle yaptı böyle yaptı diye. Konuşmaktan yorulduk artık. Bu iğrenç durumdan dolayı hiçbir şeye hevesim yok, ders çalışmak bile gelmiyor içimden. Okulumun bitmesine iki sene kaldı. Diğer bölümümü de üçüncü sınıfta bıraktım ağır depresyondan dolayı. Müzisyen olmak istiyordum, şarkı falan çıkartmak. Böyle bir babanız varsa hayallerinizden bile vazgeçiyorsunuz. Okulum bitince çalışmaya başlayıp kendi paramı kazanırsam belki bir şeyleri değiştirebilecek gücüm ve fırsatım olabilir. Sen de öyle yap. Hırsımızla alt edebiliriz belki onları.

Allah yardımcın olsun ne diyelim. Boşver mesleğini al eline ilerde zaten rahat edersin. Bunu düşün ve moralini bozma

Sen alttan al biraz.