Selam herkese. En başta abim olmak üzere ailem benimle dalga geçiyor. Belki ergenlik yüzünden duygularım böyle ya da değil. Herşeyimle dalga geçiyorlar. Görünüşümlen, kilomlan, davranışlarımlan, sakarlıklarimlan. Bunlar kimin suçu peki? şu an özgüvensizim. Ve eminimki aileme özgüven ne desem, birşey diyemezler. Onların yanında telefonla oynarken "Neden televizyon izlemiyorsun, neden bizimle konuşmuyorsun, neden içine kapanıksın" diyorlar. Oysa onlar evden ayrıldıklarinda telefonu tamamen unuttum evde turluyorum sanki kendim oluyorum.
Bazen hani olur ya birisine sarılmak isterseniz ama sarılamazsınız. Destek almak istersiniz ama alamazsınız. İşte bende hemen hemen hergün yaşıyorum. Annem ve abim benimle çok dalga geçiyor. Hadi annedir, döverde severde dersiniz tamam. Ama sevme kısmı nerede tam olarak bilemiyorum. Abi deseniz bilemiyorum, iki abim var diğeri (büyükk abim) abilik yapıyor ama benimle diğeri (kücük olan) fırsat bulduğu an direk alay ediyor. Dalga geçiyor, kızıyor, bağırıyor. Durup dururken seslerini duyuyor gibi olmaya başladım sanki onlar bana birşeyler diyip bağırıyorlar. Bende o an sinir krizi geçiriyorum. Bende onlarla alay etmek istiyorum, bağırmak istiyorum.
Saçma gelicek ama bazen kendi kurgularımı yazıyorum. Aile, arkadaşlık, dostluk içeren kurgular. "Asla sahip olamadığım şeyler" diyebiliriz aslında bunlara. Hayal ettiğim mesleği bile yargılıyorlar. Git meslekte oku diyorlar, gerçekten anlayamıyorum neden hayalimin peşinden gidemiyorum? Çok düşündüm evden kaçmayı, intihar etmeyi. Yapamadım, çünkü korkuyorum. Ve bazen umuyorum "bir gün gelicek ve onlar bu yaptıklarından pişman olup arkamdan gelicekler".
Bir gün gelicekler, özür dileyecekler. Yoksa ben bir daha bunlarla iletişime geçemem. Hayır yani olmaz, olamaz.
Bazen hani olur ya birisine sarılmak isterseniz ama sarılamazsınız. Destek almak istersiniz ama alamazsınız. İşte bende hemen hemen hergün yaşıyorum. Annem ve abim benimle çok dalga geçiyor. Hadi annedir, döverde severde dersiniz tamam. Ama sevme kısmı nerede tam olarak bilemiyorum. Abi deseniz bilemiyorum, iki abim var diğeri (büyükk abim) abilik yapıyor ama benimle diğeri (kücük olan) fırsat bulduğu an direk alay ediyor. Dalga geçiyor, kızıyor, bağırıyor. Durup dururken seslerini duyuyor gibi olmaya başladım sanki onlar bana birşeyler diyip bağırıyorlar. Bende o an sinir krizi geçiriyorum. Bende onlarla alay etmek istiyorum, bağırmak istiyorum.
Saçma gelicek ama bazen kendi kurgularımı yazıyorum. Aile, arkadaşlık, dostluk içeren kurgular. "Asla sahip olamadığım şeyler" diyebiliriz aslında bunlara. Hayal ettiğim mesleği bile yargılıyorlar. Git meslekte oku diyorlar, gerçekten anlayamıyorum neden hayalimin peşinden gidemiyorum? Çok düşündüm evden kaçmayı, intihar etmeyi. Yapamadım, çünkü korkuyorum. Ve bazen umuyorum "bir gün gelicek ve onlar bu yaptıklarından pişman olup arkamdan gelicekler".
Bir gün gelicekler, özür dileyecekler. Yoksa ben bir daha bunlarla iletişime geçemem. Hayır yani olmaz, olamaz.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer