Vefasız dost olur mu?

Konuşmadan anlamanız hoşuma gitti 🤗

Herkesin yapamadığını yaparak ama 😑😑

Dost dediğin fedakar ve vefalı olmadıktan sonra yoldan geçen bir insandan farkı yoktur, neler yaşattıklarını bilemem size ama en azından bu konuda yani vefakarlıkta bir fark yaratmalı sırtımızı yasladığımız insanlar.. 😊

O kadar haklısınız ki. Yaşadıklarımız böyle olması gerektiğini acıta acıta öğretti. Dost kelimesi haketmeyene kullanıldığında kendi altında eziliyor

Çıkarcılığın ön planda olduğu bu devirde yanında diken üstünde durmadan, rahatça nefes alabileceğimiz insan sayısı da azaldı. Sorun insanlarda çünkü herkes birbirinin kopyası oldu, bu yüzden de anlık çelme takmaları kaçınılmaz oluyor. Size tavsiyem yüreğinizin kapılarını çok güven vermedikçe açmayın dışarıya.

Çok olgun düşünceleriniz ve analizleriniz var bence. Siz epey erken farketmişsiniz bende çok geç kaldım ama yapacak bir şeyim yok önüme daha temkinli bakmaktan başka

Hayatın tokadı erken vurur bazılarına teşekkür ederim güzel düşünceniz için :')
Hiçbir şey için geç değil, hatalar insanı pişirmek için vardır, dönülmez sanılan yollar elbet çıkışa ulaştırır bu sefer daha temkinli adımlarla. Yanınızda kimse olmasa bile güçlüsünüz, ve hayat bazen çok acımasız olsa da bakış açınızı temiz camlardaki manzaraya odaklayın, gerisi boş.

Rica ederim 😌 Erken vurulan tokat o bazıları için nimet olmuş sanki- kişiliği ve hayata duruşu açısından. Her şart ve durumda zihnimizle kalbimizle tüm duyularımızla iyiye güzele odaklanmak gerek diyorsunuz haklısınız. Güneşin doğacağı an gecenin aslında en karanlık anından sonradır diyerek bende motive oluyorum

İnanın öyle, çok güzel yazıyorsunuz :) Kimse doğduğu andaki kadar saf ve temiz kalmasa bile kalbindeki iyiliği koruduktan sonra yaralarıyla bir şekilde karakterini oturtuyor, gerçekliği görebiliyor, değişim kaçınılmaz oluyor :)
Elbette öyle hayatı çekilir kılan da bakışımız, tercih ettiğimiz manzaralardır..
Doğrudur ve şu da var, en kötüsünü yaşıyorsanız sabredin çünkü hayat size daha güzelini sunmak için bekletiyordur. Umudun olduğu yerde çiçekler filizlenir, ve sulayın içinizdeki çiçekleri. 🙏

Burada böyle zarif bir hanımefendi ile karşılaştığıma çok memnun oldum 🌾🌾 hiç hata yapmayan aslında hiçbir işe kalkışmamıştır esas o yaman durumdadır derler. Hata yapmaktan korkmak yerine pes etmekten korkmamız gerekiyor sanırım. İçimizdwn güzel manzaralara bakma durumunu sevdim bundan sonra uygulayacağım bir metot olacak 😌 kötü ile iyinin peş peşe ve iç içe geldiğine inanıp sabretmeye çalışanlardanım, dediğiniz gibi kötülük ne kadar yükselmişse iyiliğin gelmeside yakındır

O sizin zerafetiniz, ben de çok memnun oldum🌹
Evet, insanı insan yapan tecrübeleri ve hatalarıdır. Çok ciddiye alıyoruz bu hayatı, oysa bazen kabullenmek ve ders çıkarma niteliğinde acıları değerlendirmek gerekir. Kötü bir olay mı oldu, olayın alevi ve üzüntüsü geçince size neler kattığına bakın, birdahakine aynı şey karşınıza geldiğinde baş etmeniz daha da kolaylaşır böylece. :)
Umarım metod işe yarar, puslu camlar sadece kasvetlidir çünkü otobüsün diğer tarafındaki güzel manzarayı kaçırmamızı sağlar..
Şöyle diyin iyi ki yaşadım ve gördüm, bundan sonrası için daha dik duracağım bu sayede görünmez bir kalkan oluşturacak bu tecrübe de size.
Hayat ne kadar alıyorsa o kadar verir bunu unutmayın, her karanlığın içinde bir aydınlık vardır, gökyüzündeki yıldızlar bile bizim için var. İnsanız, değerliyiz olduğumuz gibi. :)

Ciddiye alma durumunu kesinlikle abartmış durumdayız. Hayatla bir savaşımız bir kavgamız var her daim. Halbuki kabullensek dünü bugünü yarını sükunet içinde yaklaşsak yaşanılanlara nicelik değilde nitelik bakımından değerlendirsek sahip olduklarımızı çok daha huzurlu mutmain bir hayat yaşayacağız, düşüncesi bile huzur veriyor. Bir sporcu yaptığı antrenmanlara nasıl yaklaşıyorsa sanırım bizde sıkıntılara böyle yaklaşmalıyız

"Ben rüzgar değilim, dokunmam çiçeklere
Ben kara parmaklı insan değilim
Kirpik uçlarımdan kayar yıldızlar
Bilemezsin, hayal akşamlarında
Renklerini kuşatan
Damıtılmış gözyaşıdır ömrümün"

🌾🌾🌾🌾

Ne kadar kıymetli sözler bunlar.. Tamami ile katılıyorum, sanırım güçlü olmanın koşulu da buradan geçiyor savunma arttıkça gelen darbelere de o kadar sağlam karşılık veriyoruz.
Her daim yaşadığımız şeyin beş yıl sonra bizi etkileyip etkilemeyeceğine bakmamız lazım, ciddiye alma durumunda.. Ki çoğu anlık öfke ve sinir krizlerinden sonra zamanla geçiyor :)
Şiir o kadar güzel ki, sizin gibi ince ruhlu bir insandan beklenirdi böylesi özel mısralar.

Hayat ne kadar alırsa o kadar verir demiştiniz tıpkı fizik kanunlarındaki gibi etkiye tepki kuvveti söz konusu, darbelerde aynı kanundan nasibini alıyor. Tüm darbeler kömürden elmasa dönüşümüz için uğraşıyor aslında değil mi? Onlar bizim içimizdeki cevheri görmüşte bize yardım ediyorlar lütfen bir an önce içindeki mücevherleri çıkar- kömür olmak sana yakışmıyor diyor. Bizde sızlanıyoruz ah neden böyle oldu neden bana bunu yaptı diye. Bu güzel diyalog sizin zarif düşüncelerinizle ilerliyor cidden teşekkür ederim, aklı başında şuurlu konuşan bir hanımefendisiniz- sayılarınız hep artsın. Bugünkü yaşadıklarımızla gelecekteki biz arasındaki köprüyü güzel sağlam dinamiklerle döşemek lazım çok haklısınız 🌾🌾

Belki bu soruyu sorarken incinmiş hissediyordunuz, ama konuşarak zihninizdeki sis bulutlarının biraz da olsun dağılmış olmasını temenni ediyorum, çünkü bakış açınızı çok sevdim. :)
Her şeye rağmen hayatın devam ettiğini biliyoruz. Evet bunları yaşadığımızda çok üzülüyoruz, ama hayatın devam ettiğini ve bu şekilde karşımıza daha niceleri çıkacağının da farkındayız, biz kendimizin yıkılmasına izin vermediğimiz sürece (ya da bir başkasının), kimse bizi kolay kolay yıkamaz.
Tek taraflı değil sizin içinizdeki cevher de bu diyalogun güzelleşmesinde en önemli etken oldu, onu kaybetmeyin asıl ben teşekkür ederim. Gerçekten dökülmek bazen içimizde tutmaktan daha çok ferahlık sağlıyormuş🙏