GİTTİKÇE DİBE BATIYORUM, ARTIK HAYKIRMAK İSTİYORUM.. İÇİMDEKİLERİ HUNHARCA YAKINIMDAKİLERE DÖKMEK İSTİYORUM?

bir kızı seviyorum 2 yıldır.. o kadar büyüdü ki içimde, kendisine itiraf etmeyi geçtim en yakın arkadaşlarıma bile anlatamıyorum.. o kadar yalnız hissediyorum ki sırf bu yüzden. kendim gibi biri olsa da paylaşsam tüm derdimi.. anlatsam nasıl sevdiğimi.. sevip de karşılık alamadığımı, sırf bu yüzden canımın ne kadar çok yandığını.. insan bazen içindekilerini yüz yüze boşaltabileceği, kendini anlayabilecek birilerini arıyor.. cidden çaresiz hissediyorum. insanlar kimseyi sevmediğimi sanıyorlar, duygusuz olduğumu sanıp şaşırıyorlar işte.. çünkü onlara bir kızı sevdiğimi söyleyemiyorum. alıcağım tepkilerden korkuyorum.. çevremdekileri kaybetmekten, nefret edilmekten.. hayat ve insanlar neden bu kadar acımasız cidden? yaptığım tek şey sevmek, en saf duygularla.. fakat suç işlemişim, ayıp bir şey yapmışım gibi gizliyorum herşeyi.. bu tür şeyler yazmayı sevmem ben fakat dayanamıyorum. insanlar hayatlarını gayet normal yaşarken, ben hep yalanlarla yaşıyorum.. istediğim tarzda giyinmeye bile çekiniyorum..