Sizin de babanız böyle mi?

Sadece öyle düşündüm çünkü ben onunla konuşurken, düğün vardı burda birlikte düğüne gidelim dedim insan ailesiyle gitmek istiyor ki ciddi olduğu anlaşılsın diye ama o da olmadı gelmediler kalkıpta. Annem babam içtiği için gelmedi, babam da sarhoş olup düğün yerine gittiği için ve yine bizim başımıza durup öylece güldüğü için.. Ve benimle içki içmeye çalıştığı için. Çok kötüydü her şey gerçekten..

Suratıma bakıyor sürekli ve kızıyor her şeye konuşsam susturuyor.. Küçüklükten beri böyle yaptığı için bana kendime hiç güvenim yok.. Sürekli peşimdeydi. Şimdi düşünüyorum da okulda gelmişti beni almaya kapının önüne gelmicem dedim yapıştı yakama.. Yani gerçekten huzur vermiyor. Okula bile karışıyor. Okuldan eve gel direk, sevgili bile yapamazdım bubjn korkusundan şimdi üzülüyorum işte içe kapanık oldum, sürekli ağlıyorum mutsuzum kendime güvenim yok. Beni hiç rahat bırakmamış şimdi düşününce ve okula gittim bir baba olarak gelip uğurlamadı bile beni. Babasın sen dimi içmeye gitti o.. İşte bunları hatırladıkça ağzının ortasına kürekle vurmak istiyorum ama olmuyor çünkü babadır ve baba bedduası almak en kötü şeymiş. Bundan da korktuğum için işte ne bileyim ya böyle... Çok garip şeyler hissediyorum ve hala çocuk gibiyim çünkü arkadaşlarım büyürken ben korku yaşıyordum.

Ne güzel.. Bizimki işte tam tersi

Böyle mi gerçekten