Artık insanlar boş mu yaşıyor, yoksa hep mi böyleydi?

Artık insanlar ekmeden biçeyim, kolaya kaçayım, tatlı canımı hiçbir şey için sıkmayayım, çok düşünmeyeyim, derinden bağlılık duymayayım kafasında. Her şeyimiz var. Karnımız tok, sırtımız pek ama ne yaparsak yapalım içimizde dolduramayacağımız bir boşluk var. Hep daha fazlasını istemek ve daha fazlasına sahip olmak ile kafayı bozmuşuz. Oysaki kazandığımız ve sahip olduğumuz her ne varsa hepsini ardımızda bırakacağız. Biz bizi tanıyan, seven insanların belleğindeki anılardan ibaret kalacağız.
Bilmiyorum geçmişte de mi böyleydi. Sanki ruhsuzlaşan yalnız insanlar değilmiş gibi. Yürüdüğün kaldırım, soluduğun hava, geçen zaman, baktığın gökyüzü bile rengini kaybetmiş gibi. Herkes ve her şey özünden uzaklaşmış gibi.

Gerçekten boş yaşıyoruz. Uğruna uğraşacağımız bir hayalimiz bile yok. :/