İnsani olarak ilişkilerimizde sevgi olmasa dahi saygının varlığını isteriz. Ama maalesef bir çoğumuz bize saygısı olmayan insanlarla muhatap olmak zorunda kalmışızdır. Hayatımızdan çıkarabildiğimiz ya da mesafe koyabildiğimiz kişilerle mücadele etmek daha kolaydır. Ama hayatımızdan çıkaramadığımız kişilerden saygı görmemek daha zordur...Saygının olmadığı yerde sevgi de varlığını sürdüremiyor...Böylesi durumlarda sizin o kişilere tepkiniz ne yönde oluyor?
Her ne kadar yakınım da olsa gerekli mesafeyi korurum ve acaba saygı duyulmaması gereken bir hal veya hareket yapıp yapmadığımı düşünüp kendime yöneltirim bütün sorunları eğer özeleştirimde kendime hak vermişsem ve o kişi ile hala bir takım problemler yaşıyorsak bu konuda onu onun silahıyla vurmak yerine fikirlerine saygı duyduğumu alenen gösteririm ki empati kurabilsin. 🎈
Genelde bu tarz sorunlar yaşamıyorum çünkü hayatıma aldığım insanları seçerek alıyorum yani bu gerek karakter uyumu gerek saygı hoşgörü çerçevesi olarak da algılanabilir.
Zihniyeti bana ters geliyorsa bir tık gerideki mesafem sabittir. Yanlız zihniyetim farklı diye saygısızlık yapmam asla o ona göre doğruysa bana göre doğru olmak zorunda değil , herkesin fikrine saygım sonsuz.😌
Sorudaki vermek istediğiniz manayı, kimlerle nasıl muhatap olacağımızı idrak etseydi insanlar, bu hususa emin olun ki çok fazla kafa yorardı.
Hayatımıza '' giren '' insanlar eğer ki bizim usturup ve yaşayış şeklimize uygun hareket etmiyorlarsa, irtibatı kesebiliriz. Dilde kolay, ama insanlar burada sorun yaşıyor. Onlara zararı dokunan insanlardan uzaklaşamıyorlar ve bu madden ve manen ciddi hasarlar veriyor bizlere. Bilhassa ikili ilişkilerde, sizin de söylediğiniz gibi, saygı bitince, sevgiyi unutuyor ve saygının peşine düşüyoruz. Bilakis, sevgi ve anlayış yoksa, saygı olsa ne olacak? Çıkartmak gerek hayatımızdan.
Ama bir de öte yandan, peki hayatımızdan çıkartamadığımız insanlarla ikili ilişkilerimizde ne yapabiliriz? Burada iş sarpa sarıyor maalesef... Ekseriyette akrabalardan bambaşka fikirlerde olduğum insanlar var, hatta o insanlarla aynı yerde oturmam caiz dahi değil. Öyle zor ki bu ikilem. En kötü kısmı, o kişiler de bizim duruşumuzu biliyor ama nasıl tabir edilir bilmem, kendi kendilerini asla yadırgamıyorlar. Traji komik bir durum. Tamamen iletişimi kesip düşman olmak bir çözüm olamayacağı gibi, işleri çok kötü yerlere de taşıyabilir. O açıdan iletişimi olabildiğince aza indirgemek, neredeyse '' merhaba merhaba '' dışında muhabbet etmemek sanıyorum ki gerekli cevaptır öylelerine. Allah o kişilerin sadece '' akraba '' olarak karşımıza çıkmasını nasip eylesin, en azından çözümü var.
Keşke insanlar aynada kendini görse de nasıl yansımaları olduklarına idrakları olsa. Kendilerinden utanacaklardır o vakit.
Bu konuyu, o kişiye olan yakınlık durumuma göre alıyorum. Sevmediğim bir kişinin bana saygı duymaması, hayatımda pek bir şey değiştirmez. Kısacası umursamam fakat sevdiğim biri, bana olan saygısını kaybettiyse sebebini anlamaya çalışırım.
Hangi konularda yanlış yaptığımı düşünüp bir özeleştiri getirdikten sonra söz konusu kişiyle iletişime geçip, konuyu dağıtmadan nedenini sorarım. Aldığım cevaba göre; karşı argümanlarımı sunar, bu kişiye aslında ne yapmak istediğimi anlatırım.
Bu noktadan sonra, söz konusu kişinin tavırlarında bir değişim olmaz ise yavaş yavaş ilişkimi bitiririm.
Fikirlerime karşı saygıyı kaybeden insanlarla arama muhabbeten derin uçurumlar koyuyorum, küsmeden, farz olan aleykümselamı kesmeden, incittiği gibi incitmeden sessizliği tercih ediyorum. Kalp kırılmasına neden olmamak için ortada bir denge problemi varsa oradan başka yerlere geçmeyi nefes almak gibi görüyorum..
Fazla merhametten maraz, iyimserliği adaletin önüne geçirip fazla fedakarlık yapmaktan ise hesaba alınmamak doğar. Saygı duymuyorsa dahi karşıdaki, kimliği olan üslubunu yansıtır, ahlakını sergiler, bu ise beni pek alakadar etmez bana düşen balçıktada yüzsem dahi çamurdan bir tutumda sen tat dememektir.
saygının olmadığı yerde hiç bir ilişkiye yer yoktur.. ki bu sevda olursa çok daha elzem.. insanlar kırılabilir küsebilir darılabilir ama hadsizlik öapsızlık terbiyesişzlk edepzılık yapamaz.. içinde zerre allah korkusu olan kişiler bilirlerki kalp kırmak allahı gucendırmektır.. bazen susarsınız korkar sanırlar bazen boynunuz bukersınız ezik sanırlar.. oysa siz sadece saygınızı geçmiş hatrına korursunuz mahrem degerler adına korursunuz ve bılırsınızkı kımsenın ettıgı kar kalmaz yanına! saygısız insan hiç bir yerde hiç bir koşulda mutlu olamaz mutlu edemez.. önce edeb! önce haya!
Saygı görülmediğim kişiye tepkisiz kalarak tepki gösteririm.. Önemsemem, yokmuşcasına hareket ederim.. Değer veren saygı gösterir.. Saygı göstermeyene ise yapılacak ne olabilir ki..
İnsan her şey den ziyade kendine değer vermeli, her zaman alttan alarak başkalarının sizin üzerinize çıkmasına zemin hazırlamış olursunuz.. Amiyane bir tabir var, hani "Diş göstermek" diye.. Belki bir çoğumuzun yapamadığı ama aslında yapması gereken bir şey..
Bana saygısı yoksa kendine de yoktur. Iyi günde iyi kötü günde derhal ağızdan ağıza sakız eden ve 5 para etmezlerle muhatap olup alçalan kişiyse ne işim olabilir ki! Bende hayatımdan çıkarır şerefimle yoluma devam ederim. En güzel çözüm bu olur. Şükür ki hiiiç böyle derdim tasam yok 😃 sevgiyi de es geçersiniz ama saygı şart arkadaşım şart!
Genelde ayni konularda sorun yasiyorsak , su su konularda farkindaysan sonucsuz tartisiyoruz ve birbirimizi uzuyoruz ben seninde desteginle ortak kararla bu konulari sevgimizin onunde tutmamayi istiyorum diyorum. Rafa kalkiyor ve bir daha o konular o kisilerle konusulmuyor, acacak olsa dahi sozlesmistik lutfeb sozune sadik kal deyip ortami bir sureligine terk ediyorum. Benim icin ise yariyor.
Tepki vermiyorum.. Herkes saygı duymak zorunda ama duymayanda kendi bilir artık kimse saygı duysun diye beklemiyorum isteyen duysun istemeyen duymasin duyan bunu "😊" görür duymayan "😑😒" bunu..