Yaşlanıp yalnız olmaya özeniyor musunuz? Yaşlı bir akrabamız var önceden bizi sık sık evine davet ederdi ama ters bir insandır insanlara yukarıdan bakar. eşi yıllar önce öldü. sanki hiç yaşamadığı üniversitede eve çıkanın hayatını yalnız yaşıyor. onun çocuğu (yetişkin) yaşlılığa çok özeniyor ve geçimsiz birisi. onu görünce ailesinden uzaklaşmak istiyor ama çıkar ilişkisinden dolayı erteleyip gün sayıyor izlenimi veriyor. var mı sizin bildiğiniz böyle insanlar veya siz yaşlılığı nasıl görüyorsunuz? ben hızlı yaşa genç ölmeden tayfasındanım yaşlılığı olumlu görmüyorum. siz yaşlılıkla ilgili ne düşünüyorsunuz?
Küçükken özenirdim. Ne güzel hiçbir sorumlulukları yok, kimse kızamıyor, herkes saygı gösteriyor diye düşünürdüm. Tabi sonradan bunun çocukça bir düşünce olduğunu fark ettim. Paran ve zamanın olsa bile enerjin olmuyor. Sağlık sorunları yaşıyorsun... Zaman en değerli hazinemiz ve ne yazık ki geçen zamanın telafisi yok.
Yaşlı olduğu için mutlu olan birisini hiç görmedim. Gördüğüm kadarıyla bütün yaşlılar gençliğinin özlemini duyuyor. Birçok defa anneannemi yaşlandığı için ağladığını gördüm... Yaşlanmaktan değil de uzun yaşayıp insanlara yük olmaktan çekiniyorum.
Bence bahsettiğiniz kişi de yaşlılığa özenmiyor. Belki de kendi içinde bir huzur ve anlam arayışında olabilir.
Bilmediğim için bir şey diyemem. Tek bir davranışa bakıp sevmiyor denilemez. Mesela ben de rahat hissetmediğim için ailemle yaşamıyorum. Ama onları çok seviyorum. Biraz da kişinin kendisiyle alakalı. Yalnızlığı seven birisiyse ve rahat edemiyorsa uzaklaşmak istiyor olması muhtemel.
Eğer sağlıklı olacaksam durumum gayet iyi olacaksa belki düşünebilirim ancak ben de yaşlanmak istemem. Mesela yaşlı halimi hiç düşünemiyorum. Hayalini kuramıyorum. 60-70 sene gibi yaşama hayalim yok. 50 yeterli bence her şeyi yaşamak için :) Yaşlanıp elden ayaktan düşüp birilerine muhtaç olmak istemem.