Babam okulda hademeydi. Annem çamaşıra giderdi, onun bunun çamaşırına… Önüne dağ gibi çamaşır yığarlardı, karşılığı bir lira… Deterjan yok o zamanlar, küllü su vardı, küllü su elini parçalardı, akşam bir lirayla mutlu mutlu gelirdi.
O yoksulluk içinde annemin üç çeşit yemeği vardı. Etli bulgur, otlu bulgur, sütlü bulgur… Etli bulgur dediğim, et yok, annem ekmeğin kabuğunu kuyruk yağında kızartırdı, bulgur içine dizerdi, Alllahhh, oldu sana etli bulgur, çatır çutur yerdik.
Seyhan'ın kıyısından ebegümeci toplardım, otlu bulgur olurdu. Sütlü bulgur ise, aslında ayranlı bulgur. Paramız bir kase yoğurda yeterdi, bir kase yoğurda bolca suyu karıştır, o ayranı yedi insanın yiyeceği bulgura karıştır, güya sütlü bulgur…
Ama dedim ya, sevgi öylesine çoktu ki evde, sevgi karnımızı doyuruyordu.
Evimizdeki sevgi çok farklı sadece birkaç örnek yeterli olur sanırım,, mesela birbirimize bağırırız ama yüksek sesin içinde mizahi tonlamayla karşımızdakinin kabini kırmaktan kurtarırız.. birbirimize olan sevgimizi dile getirmeyiz ama televizyonda hoşumuza giden bir şey olduğunda yani mutlu olduğumuzda hemen birbirimize seslenir mutluluğumuza ortak ararız birlikte güleriz.. yemek yerken son lokmayı hep bırakırız tabi uyanık olan ben herkesin sofradan çekildiğini farkedince yavaşça çaktırmadan kapıveririm işte böyle bir 🥰
Ev işleriyle ilgilenen annem, kardeşime bakan babam, okuluyla sonra da çalışmakla uğraşan ben. Ta ki kardeşim vefat edene kadar bu tablo çok mutluydu. Kardeşim vefat etti evimizin neşesi gitti.
Diyecek tek bir kelimem yok... Gözlerim... 😔 Bu hikâyede yokluğu vurgulanan her şeye sahibim, sahibiz; fakat mutlu değilim. Para insanı gerçekten ya değiştiriyor ya da hep insanlık dışı bırakıyor. Maddi gücü yüksek olanların manevi gücünü, değer, sevgi, anlayış... Bir ben mi göremedim bilmiyorum.
Saygının olmadığı evde sevgi olsa dahi o ev huzur mutluluk ile dolmaz.. Tıpkı paylaştığınız hikaye de olduğu gibi. Yoklukta bile saygıyı elden bırakmayan herkesin şuyu buyu var bizim niye yok diye diklenmeyen, . Yediği bir lokma ekmeğe şükür eden etmeyi bilen insan evinde sevgi bulur.
Bize her zorluğa rağmen mutlu olmayı öğreten bir annemiz babamız oldu yoklukta varlıkta şükür etmeyi çabalamak öğretti evde çok güzel bir sevgi var bunun için annemle babama minnettarım iyi ki varlar ❤
Bir an sen sandim. Evet sevgimiz var ve kaybetmemek icin surekli dua ediyoruz. Imkanlarin hic bir onemi yok. Onemli olan kafanin rahat oldugu insanlarla olmak.
Buyurken yokluk çekmemiş, bolluk içinde sehir hayatinin her lüksüne doymuş insanlar zorluk yasamaz iken, maddi bollugu var iken koye gidip orada böyle hir yerde yaşayalım diyorlar, bu çok komik... inandırıcı değil
Annesi niye uyumuyor ☺ Bazı kadınlar bir başınadır. Hastalandığında Korktuğunda Kırıldığında Yorulduğunda Kendi başına ayakta kalıp Tüm bunların geçmesini beklerler. Toz pembe hayal kuramaz onlar. Gerçek hayatta haklarına düşenden fazlasıyla haşırneşirdirler çünkü Güçlü ama yanlız selam olsun sana ☺
O jesti yaptın hiç unutmayacağım ☺ gördükçe seni yazacağım ☺ iyi seyirler ☺ Bazen Uzaklarda olan, yanınızdaymış gibi gelir.. Bazen de Yanınızda olan, hiç yanınızda değilmiş gibi...
Bilader yaşın 29 sanki 150 yıl öncesini anlatıyorsun. Ben 55 yaşındayım ve köyde yetişip büyüdüm. Anlattıklarını bizim köyde bile kimse yapıp yaşamadık. Acitasyon yapıp şov peşindesin 😡😡
Hatırlamıyorum var mıydı harbiden eskiden mutluluk diye bişey
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Yok bence. annem babam sirekli didişiyo zaten. Ablamla annemin arası iyi. Benim aram kimseyle iyi değil. Kardeşimle de ben hariç herkes çok iyi. Böyle. Para var daaaaa... huzur da sevgi de yok