Aile evinde yaşamaktan nefret ediyorum, bıktım artık, kimse tarafından anlaşılamıyorum?

ne gibi vakit gecirmek? ailem iletisim konusunda hödügün önde gideni. bir sey soruyorum hayvan gibi cevap veriyorlar. yıllardır bana babamın kızım diye sarıldıgını hatırlamam. annemin de aynı sekilde agzından tek güzel laf cıkmaz. hep kibar ve arkadas gibi olabilen anne-kız, baba-kız iliskilerine uzaktan özenerek baktım. ben normalde yurtta kalıyorum, yurt arkadaslarım telefonda bile ailesiyle saatlerce konusur, gün icinde naptıklarını hevesle anlatırdı, öyle sıkı fıkılardı. ben telefon acıyorum ‘ne var bi sey mi oldu, acele mi, ee naptın döndün mü yurda yedin mi yemek, tamam’ bir seyimi anlatmaya kalkıyorum bak söyle söyle oldu diye ‘uzatma.’ beni hic dinlemediler ki, ailem beni tanımıyor bile. bana bi keresinde yurtta oda arkadaşım ‘babanla niye hiç konuşmuyorsunuz kız’ diye laf atmıstı konusurken lafın gelisi. hala icimi sızlatır.

onlarla geçinmeye çalışmıyorum ya. uzak durmaya çalışıyorum. ailemi sevmiyorum, bunu insanlara söylemiyorum çünkü beni anlamıyorlar, ailesi olmayan insanlar var şükret gibi şeyler söylüyorlar. alakası yok. sevgisiz biriysen, her şeyden önce çocuğuna sevgi ve büyüdükten sonra belli bir yaşa geldikten sonra saygı gösteremiyorsan ebeveyn olmamalısın. ben en azından nasıl bir ebeveyn olmamam gerektiğini biliyorum onlar sayesinde, böyle diyeyim. zaten ekonomik özgürlüğümü elime aldığım gibi, sktirip gitmek ilk amacım, umarım da öyle olur.

yok yok öyle bir düsüncem asla yok. tesekkür ederim :)

sag ol ablacım, kardesim var