28 yaşındayım çok mutsuzum hiçbir istek kalmadı içimde. Bu yaşa kadar bir şey başaramayan var mıdır?

Yemin ederim beni anlattın. Artık yeni bir şeyler öğrenemiyorum bile kafam almıyor. Kitap okumayı bile canım istemiyor. Okuduklarımdan hiçbir şey anlamıyorum. Bir de o kadar hayal kurup karşılığı vasat olunca hepten bıraktım. O kadar isteksizlestim ki insan yüzü görmek istemiyorum. Telefon geldiği zaman kırıp atasim geliyor. Artık iş umudu da yok. Nereye kadar böyle devam eder bellisiz

kariyer kodamanlara kendini pazarlama becerisidir.. bırakın bu kafayı mutlu olacağınız sekilde yasayın para odaklı yasamayı arka plana bırakın.. kimisi basarıyı ciftcilikte bulur kimisi kapital işlerde kimisi emekçilikte

Sen beni birebir anlattın inan yazacak kelime birakmadin diyebilirim. Eskiden idari hakimlik hedefim vardı o yalan oldu ne kadar uğrasilirsa uğraşılsin boş. Komiser yardımcılığı hedefim vardi bir hazırlık sporuna yani parkuruna gittim hem ön hazırlık için parkur kurslarına hem de parkur sınavına orda da üç kuruşluk insanlara rezil oldum. Zaten kazansam bile polislik eğitiminde elenirdim çünkü o kadar nefret ettim YouTubeden eğitimlerine bakınca. Yani eskiden hayalim olan meslek grupları şimdi istemedigim meslekler oldu. Düz memurluk için de yeterli puanı alamıyorum. Her sene cuvallama ve sonunda evde fırça duyma oluyor. Artık eleştiri nasihat bıktırdı. İsteksizlik öyle kötü ki artık bir amaç kalmıyor.

Haklısın usta iyi özetlemissin. Keşke sermayem olsa da küçük bir oto yıkama oto park kurabilsem. Artık derse kafam gelmiyor.

çokta sermaye gerektiren bir iş değil