En iyi arkadaşlıklar ne zaman, nerede başlar?

Malesef benim iyi arkadaşlarım okul dönemlerinden olmadı, ilkokul dönemi en basit tabiriyle genel salaklık dönemidir :) Dolayısıyla salaklık dönemlerinden kalan salaklarla arkadaşlığımı sürdürmeyi tercih etmemişimdir, zaten hiç arayıp soran da olmadığı için bu karşılıklı bir durumdur.

Ortaokul lise dönemi ergenlik azgınlığı içindeki bir keşmekeş, tek sıraya üç kişi oturulan ve çarpık eğitim sisteminin çarklarının sürekli değiştirildiği bir dönemde, sistemin kobay fareleri olarak aklı başında olanların sadece derslerini başarıp ileriye bakmaktan, kafasız olanlarınsa kavgadan, gezip tozmaktan, dersleri asıp karı kız kovalamaktan başka düşündüğü birşey yoktu, haliyle o ortamda da kafa dengi samimi dostluklarım olmadı.

Üniversite dönemi ortamı yarısı yobazlık, yarısı sapkınlık, bir kısmı gösteriş budalalığı ve kıskançlık karması içinde ne gençliğin ne de yetişkinliğin hakkını veremeyen sorunlu insanlar karmasıydı, bakmayın siz ünversitenin yüceltildiğine ve abartıldığına, üniversite sayısının çok az olduğu daha eskilerden kalma bir hurafedir o, bugün üniversiteye gitmek hiç de büyük bir başarı göstergesi değildir, sırf ezberle bile yeterince soru çözülebilir ve kafa yapısı hiç gelişmemiş bir insan her üniversiteye girebilir, dolayısıyla ünversitelerde kendini yüce sanan tipler çoktur fakat aklı başında olan veya karakteri, ahlakı gelişmiş insan ara ki bulasın, eğitim desem büyük çoğunluğu vasıfsız bir kadro, öğretmenlik yetkinliği olmayıp sırf hatır ricayla gelmiş sözüm ona eğitmenler, hatır ricayla dağıtılan şişirilmiş notlar, çoğu açıdan yetersiz bir kurum, haliyle sadece samimi dostluklarım olmamasıyla kalmayıp hem kurumdan hem de böyle kurumların sözüm ona “yetiştirdiği” geleceğin insanları anlayışından soğumama ve sorunun genelliğini görmeme neden oldu.

Ben en iyi dostluklarımı ilk aşamada hiç doğrudan yüzyüze görüşmeyip sonradan tanıştığım insanlarda gördüm, ilk önce kafa yapıları hiçbir menfaat olmaksızın anlaşıp dostluk köprüsünü kurunca o dostluğun temeli daha sağlam oluyor, sonuçta her dostluk zaman içinde bitebilir bu gayet doğal bir durum, fakat mesele ne kadar uzun sürebildiği ve bu süreçte de tarafların birbirlerine duydukları saygı ve verilen değer ile ilgili.

belki dibinde kalan kolayı paylaşmak, belki gece boyu onun derdiyle dertlenmek, belki yaşanılan en zor zamanları omuz omuza atlatmak, belki hiçkimsenin anlamadığı abuk dillerle aylarca anlaşmak. gülmekten ağlamak, çokça ağladığına gülmek. derdini dert bilmek sonrasında derdi derman eylemek. yaraları sarmak, gerekiyorsa tuz basarak yakmak, ama onunla yanmak. sevmek, arkadaş gibi dost gibi değil kendinden bir parçaymışcasına sevmek. yolunu yol bilmek, yanlışsa da doğruysa da hep arkasında olmak. saatlerce dedikodu yapmak değil yeri geldiğinde saatlerce susarak da anlaşmak. bir kaş bir göz bir duruş, söylemeden ne hissettiğini dibine kadar hissetmek. her yer, her zaman, her eylem, her koşulda tek olmak. binlerce kilometre olsa da kaf dağı kadar uzak bir nefes kadar yakın olduğunu bilmek. ben çok şanşlıyım arkadaş değil dost değil kardeşten öte derler yaa var öyle bir kardeşim Allah yokluğunu göstermesin

Yer ve zaman hiç belli olmuyor bir arkadaşım la işkur dan tanıştım diğeri ile dershaneden mesela ama lise ve üniversitedeki arkadaşlar sadece instegram da isim olarak duruyorlar hesabımda. İnsan iş hayatına atılınca fırsat bulamıyor pek fazla görüşmeye

Her an her yerde olabilir. Mesela burada çok iyi bir insan tanıdım @Çocukgelişimcii gibi çok iyi bir arkadaşım oldu o kadar şanslı hissediyorum ki kendimi rahatlıkla dostum diyebiliyorum, önemli olan biraz şans denk gelmesi.