Hayattan beklenti̇m kalmadi ne yapabi̇li̇ri̇m?

Bende seninle aynı duyguları hissediyorum. Yaşım 20 ama hiç mutlu değilim, amacım kalmamış gibi hayattan beklentimde. yaşamak için sebebim yok Beklentim de yok mutlu olma umuduyla yeni güne başlıyorum. Hiç bir şeyden beklentim yok. Hayalim de yok hayalim sadece mutlu olmaktı Sevilmek ti böylece hayattan keyif alabilecektim ama oda imkansız amacım ama onunda olmayacağını biliyorum sadece umudumu kaybetmiyorum çünkü umudum olmazsa yaşamanın da bir anlamı olmazdı benim için. Bende intiharı düşünüyordum ama şimdi beklemeye karar verdim. Sana tavsiyem destek alabilirsin ama antidepresanlar mutlu etmiyor. Hayattan keyif almanın yolunu bulmalısın. seni yaşama bağlayabilecek bir şey mesela. hobiler edinebilirsin.

Sana şu an bu duyguları , hisleri yaşayan biri olarak yazıyorum.
Hergun ayni şeyleri yapıyorum , şu an önümden geçen insanlar bile aynı yolda. Hayati heyecanlı kılan şeyler bitti ya da azaldı gibi geliyor , yarının bir merakla beklenen heyecanı yok.
Önümden geçen insanlar aynı , günlük rutinlerim aynı... Peki ne yapılabilir hayatı kontrol altına almak? , yoldan geçenlere burdan geçmeyin hep kurulu saat gibi sizi gormekden bıktım mi diyeceğiz?
En iyisi biz kendi içimize dönelim dünyaya baktığımız mercekleri değiştirelim. Hayatı heyecanlı kılan şey ne? Merak ! Maalesef ki biz öğrenmeyi hep sıkıcı bir eylem , bize zorla dayatılan bir eğitim sistemi olarak gördük. Oysa öğrenmek sadece Türkçe , matematik , fizik vs. vasat eğitim modelinden ibaret değil. Bugün bir videolar çıktı fırıncı 50 yaşında adam gibi olarak teleskopla yıllarca gezegenleri incelemiş ve gezegen hareketlerini içeren bir çizelge şeması yapmış... Bunu hangi universitesini okuyan insan ya da hangi o dersleri veren proflar yapıyor ülkede? Kendi içine dön araştır , merak edebilecegin , kendini evrimleştirebilecegin şeylerin peşinden git. Seni sürükleyen bir kitap gibi o bilinmezin , keşfetme tutkusunun izini sür. Tıpkı çocukluğundaki gibi...