Aşırı kontrolcü anneyle nasıl başa çıkılır?

Merhaba. Ben 22 yaşındayım ve üniversiteden yeni mezun oldum (2 ay önce). Şöyle ki en baştan başlamam gerekirse annem ile babam biz ikiz kardeşimle ilk okulda iken boşandılar. Fakat kendimi bildim bileli aslında biz çok daha küçükken evler ayrıydı. Sürekli şiddetli geçimsizlik vardı. Fiziksel şiddet yoktu belki ama yinede devamlı edilen kavgalar, bağırış çağırışlar sürüyordu. Neyse... Annem bizi tek başına büyüttü maddi ve manevi. Babamla fazla görüşmüyoruz. Kendisi biraz sorumsuz biridir. Annem üstümüze bir tık fazla titriyor dolayısıyla. Bunu anlarım fakat bu artık hastalığa döndü. Tüm hayatımızı, kararlarımızı kontrol etmeye çalışıyor. Kendi istediklerini yaptırmak için bize psikolojik baskı kuruyor. İş hayatımıza bile karışmaya başladı. ("hayır o işe giremezsin, hayır şehir dışına çıkamazsın, ben sizden kopamam, o iş olmaz, bu iş daha iyi vs"). Şu an Ankara 'da biraz torpil ile işe girebilme şansım var ve bunu kaçırmak istemiyorum tabi ki günümüz şartları ile. İşletme mezunuyum ve genel olarak işsizlik sorunu benim gibi iibf mezunlarında daha çok. Fakat annem izin vermiyor. O kadar kontrolcü ki dışarı çıkıcak olsak herşeyi sorguluyor. Oturup kendisiyle gayet düzgün konuştum. Bana olumlu tepki veriyor fakat akabinde hiçbirşey değişmiyor. Beni geçiştiriyor. Ses yükseltip, tartışma olunca da hiçbirşey düzelmiyor. Psikoloğa gitmeyi kabul etmiyor. Ona göre onda hiçbir sıkıntı olmadığını söylüyor ve "ilaç verirler boş yere işim aksar orda burda uyurum" diyip bahane ediyor herşeyi.

Üstelik titizlik takıntısı var. Evde yaşamak zehir oldu artık bize. Eve ne ailemizden ne arkadaşlarımızdan birilerini çağıramıyoruz. O kadar paranoyak ki herşeyin kötüsünün bizim başımıza geleceğine inanıyor. Kendi ailesiyle de fazla görüşmüyor, iletişim halinde bulunmuyor. İnsanlara tahammül edemiyor. Bizden de aynı şeyi bekliyor. Fakat bizimde artık çocuk olmadığımızın farkında değil. Çok bunaldım, nefes alamıyorum. Üstelik bu tavırları artık özgüvenimi zedeliyor. Kendimi her konuda yetersiz hissetmeye başladım. Hayata karamsar bakmaya başladım. Akrabalarımızdan yardım istiyoruz "birde siz konuşur musunuz" diye fakat onlarlada agresif, saldırgan davranıyor ve püskürtüyor. Kaldıramıyorum artık. Lütfen bize bir tavsiye verin. 🙏

@gecedenbirvakit insanı çok yetersiz hissettiriyor di mi her şeyine karışılması, mudahele edilmesi. Sanki sen hiçbir şey beceremiyormuşsun gibi. Ama şunu anlamiyolar ki hayat bizim hayatımız. Yönetemezler. O bütün kaygılarını sana bulaştırıyorlar. Sürekli hesap veriyosun asla laftan anlamiyolar di mi? Bu kontrol manyaklığı. Başka bir şey değil.