Evet, çok doğru. Babama olan düşkünlüğüm çocukluğumdan geliyor. Ailemin diğer fertlerine o kadar fazla düşkün değilimdir. Babama şu an bir şey olsa nasıl bir boşluğa düşerim düşünmek bile istemiyorum. Hayatımda yokluğu ile sınanmayı istemeyeceğim ilk kişidir kendisi.
Sanıldığının aksine fazla da yaygın olmayan bir genelleme. Kanımca varsayılan bu ayrım, " ebeveynden hangisi kendisine daha içten, doğal, ilgi ve sevgi gösteriyorsa çocukta farkinda olmadan ona yönelir." Savıyla aciklanabilir. Türkiye gibi ataerkil bir toplumda genelde babanın baskın, otoriter ve sevgisini göstermemekle yükümlü bir aile bireyi olması nedeniyle kizlar için pek doğru olmayan önerme..
Ergenlik dönemine kadar öyle ama ergenlik döneminde babaya karşı bir nefret oluşuyor çok baskıcı, her şeyime karışıyor diyerek. 25ten sonra bir aydınlanma yaşıyorlar genelde ve babalarının aslında onları koruduğunu ve aslında çok iyi yaptığını anlayıp tekrar seviyorlar
Anne olmadan once "kız evlat babaya düskündür" sözünün canlı kanıtıydim. Fakar ne zaman anne oldum, o zaman annemin yeri bende çok çok daha üstün bir hal aldı. Ben babamin kopyası babamin kızıyim fakat annemin yeri bir baskadır.
Bunu duymuşluğum kadar, örneklerinede çok tanık olmuşluğum var. Düşkünlük bir yana vefadan söz etmek çok daha doğru olur kanısındayım. Ablamlarda bilirim babama ne denli düşkün ve vefalı olduklarını.
Baba bu... Kelimesini yazarken bile insanın kalbinde bir şeyler... Baba kızına daha hassas yaklaştığı, gözbebeği, bir tanecik kızı olduğu için ve hissettirdiği için, kızların da fıtrat olarak eril korumaya, kollanmaya kodlanmış şekilde yaratıldığı için baba sevgisi, kızların gözünde ayrıdır hep.
Doğrudur. kendim olduğum kadar kızımda babasinin yolunu gözler en güzel gulucuklerini sirinliklerini babasına yapar. kucagina gidince bana dönüp bir bakışı var,"sen orda kal burcu ben babamla gidiyorum hihh"der gibi.☺️
Kızlar babaya düşkün olurlar da her kız babasına düşkün olmaz. Her kız baba figürüne düşkün olurlar benim baba figürüm dedem ben de dedeme fazlasıyla düşkünüm.