Yaş ilerledikçe tahammül seviyesi baya azalıyor bence. Kafa yapınıza uymayan, size yanlış yapan ya da bir yanlışını gördüğünüz insanı kolayca silebiliyorsunuz.
Çocuk saflığı dediğimiz bir şey var. Hayattan büyük kazıklar yemediğin, ailenin himayesinde olduğunu hissettiğin ve her insanın iyi olduğuna inandığın bir dönem.
Hayat hiç kimseye adil değil, hepimiz bir şeylerle sınanıyoruz ve sınandıkça gözlerimizin üzerindeki perde düşüyor. Sevdiklerimizden kazık yiyoruz, kırılıyoruz, mücadele ediyoruz derken eskisi gibi çok fazla kişiyi sevemiyoruz.
Belli bir yaşa gelip de "Ben herkesi çok seviyorum." diyen yalan söyler. Yaşım ilerledikçe tabii ki gerçekten sevdiğim insanların sayısı azaldı.
Yaşım ilerledikçe gerçekten arkadaşlık bağları diye bir şey kalmadı herkes çıkarcı ne yaptığını bilmez oldu beklentiler, hayattaki öncelikleriniz ve/veya hayallerinizin de içine dahil olduğu bir grubu tanımlar. gereksiz bir sürü arkadaştan da kurtuluyorsunuz. iyi oluyor aslında az insan çok huzur diyenlerdenim her zaman bir insan seni yoruyorsa bırakacaksın onu.
Her ne kadar "Gençlikte sevmek için yaşarız, yaş ilerledikçe yaşamayı severiz." densede yaşın sadece rakamlardan ibaret olduğunu, bir nesneden tutun hayatımızda ki insanlara kadar herkesi, her şeyi sevebilir insan. Belki bir nebze ömür geçtikçe tahammülsüz, biraz yorgun, her şeye daha farklı bir olgunlukla baktığı için daha bir seçici olabilir ama ruhun hakikat, bedeninde mabed olduğu gerçeğini örtemez.
Yaşım ilerledikçe sevdiğim insanlarda azalma olmadı sadace yeni tanıdığım insanlar hakkında daha cabuk kararlar almaya başladım. Doğru veya yanlışlarını fark etmem dahada kolaylaşlaştı...
Benim sevdiğim insan sayısı hep azdı ama tabiki yaş ilerledikçe, insanların menfaatçiliğini ve samimiyetsizliğini tecrübe ettikçe eskisi kadar çabuk güvenmemeyi ve hayatıma kimseyi almamayı öğrendim. Aslında yalnızlaştım bir nevi. Ama böyle mutluyum. Gereksiz kalabalıktan uzağım.
"Çünkü büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle bir küçüldüm ki içimde taşacak bir şey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim."
Sevmek bende baki.. öyle de tuhaf huyum var. Bir kere sevdimse hep severim. Lakin bazen yaklaşmadan severim, çünkü şöyle de bir huyum var yıpratıldığım da muhakeme yaparım, bana bir şey katılmıyor, huzur bulamıyor, sürekli olarak üzüntü ile baş başa bırakılıyorsam çeker giderim, hiç blöfüm de olmaz, sevgisinden gıyaben ölsem gittim dediğimde gitmişimdir.
heya iyi çok doğru bir konu olmuş yorumlarida okudum aynı durumdayım 30 lu yaşlar sendromu Muş meğerse 😨 sese gelemiyom kimseye guvenmiyom hafif sinir var zengin olmak istiyorum takilmak için can attığım insanları bir anda soguyum siliom
Evet sevdiğim konuştuğum anlaştığım herkes azalıyor. Ama bunun benim için böyle olduğunu düşünüyorum mesela onlar yani eskiden sevdiğim insanlar 1 adım atsam 10 adım geliyorlar üzülüyorum ama elimden bir şey gelmiyor
Yaşım ilerledikçe insanları tanımaya başladım. Hangi insanlar benim hayatımda yer alır belirledim. Sevgim aynı sevgimi hakedecek insan azaldı. Sevdiğim insanlara karşı sevgi doluyum. Hakedebilenlerle karşılarız umarım..
Değer vermediğini hissettiğim birini beni kırabilecek kadar değer verdiğim biri durumunda bulundurmam, liseden beri huyum bu. Hayatımdan tamamen çıkarmam biraz uzun sürebilir, o da anılar sebebiyle ama telafi edilemeyecek bir hata varsa affetmem.
Harika soru 😄 Evet veya hayır. Emin değilim fakat şu var ki; kolay anlıyorsun, kimin ne olduğunu. Meydan veriyorsun notunu kendi veriyor 😌 Ben zaten hiç sevmedim ki. O, istemese kimseyi görmem bile
Yaş ilerledikçe yaşama devam edeceğin doğru insanlar kalır, Sen su an eleme döneminde 1. turda,, sin, neler gelip neler geçecek,, sağlam olanları bırakma,,41 yaşına gelince say bakalım en az 20 kişi var mı?
İnsanlar özünde iyidir, kötüleşmeye meyilli olan karakterleridir. O yüzden yaş ilerledikçe karakterini sevdiğim insanlar azaldı. Çıkar odaklı, insanlara tepeden bakan, enerjimizi sömüren, nefretten beslenen insanları hayatımıza almamak şart oldu
Aynen öyle. Çocukken, ergenken kimsenin karakteri oturmamış oluyor ama zamanla bazılarıyla kafalar uyuşmuyor falan derken koyveriyorsun. Az insan olunca kafa da rahat oluyor oh miissss
Sen azaltmasan zaman azaltıyor. Bazı kişilerle anlaşıyorsun iyi hoşta bulunduğunuz ortam ayrılınca bağlarda kopuyor. O zaman sorguluyorum ben gerçekten anlaştık mı yoksa anlaşmaya mı çalıştık?
Yaş ile değil bence davranışların senin yaş ilerledikçe değişebiliyor. Zamanında çok yaşadım hala da yaşıyorum. Evet yaş ilerleyince davranış, huy, günlük hayatta yaşanılan olay ve durumlar ve ruhunuz değişiyor ama sevdiğimiz insanların azalmasıyla bir alakası yok buna emin olabilirsin :) Haklısın bende böyleyim ne zaman bir yanlış yapılsa yargılıyorum veya kolaya atabiliyorum kenarlara. Ama bunu değiştirmek elimizde. Umarım yardımcı olmuşumdur :)
Herkesi eşit seviye de eşit bir yerde tutuyorum.. Bu yüzden ne onları görmeyınce özlüyorum. nede görünce seviniyoum.. Ne seviyorum ne de sevmiyorum. orta. dengeyi sağlıyorum bu şekilde
Kolay kolay adam silmem sabırlıyımdır anlayışlıyımdır... Ama kırmızı çizgim aşıldıktan sonra artık geri dönüş olmaz. Yerle bir olan güvenin geri dönüşü olmaz.. İçimde de tutmam neyse hatası tüm çıplaklığıyla yüzüne vurur çıkarım hayatından. İnsanları tanımak için onunla alışveriş yapmak ve yola çıkmalası gerektiği söyler eskiler. Birde buna pubg oynamakta eklenmeli 😀
Malesef azaldı azalıyor kime güveneceğimi şaşırıyorum bazen ama aslında böyle olması daha iyi az insan çok huzur
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(36-45)
+1 yıl
Yaş ilerledikçe tahammül seviyesi düşüyor, doğru. 'İnceldiği yerden kopsun' diyor insan... Giden gitsin, kalan sağlar bizimdir misali. Çünkü yanılmayı öğreniyor, artık hayal kırıklığı yaşamak istemiyor.