Kardeşim ve annem neden böyle yapıyorlar?

Nasıl, biraz açar mısınız?

Gerçekten ruhumun emildiğini hissediyorum onlara çok iyi davranıyorum. Ama asla anlamıyorlar ve hep aynı olmaya devam ettiler. Sonra ise bizim psikolojimizi sen bozuyorsun diyorlar. Bana haketmediğim laflar ediyorlar her ikisi de ben kendim pozitif olumlu bir insanım ama sürekli maalesef sonuç hüsran. İnsanlar bana danışıyorlar normalde çevremde bana psikolog diyorlardı o derece söyleyebilirim. Lâkin bu kadar olumlu pozitif bir insan olmama rağmen beni bitirdiklerini hissediyorum bakın gerçekten ailemi kötülemek gibi bir niyetim yok lâkin gerçekten çok ama çok üzgünüm.

Psikolojiyi araştıran ve alanım olmaya gayret gösteren biriyim. Tavrımı koymam sanırım onlarla muhatap olmamam bir süre. Kendimi ne kadar yalnız hissetsem de ben bir yolunu bulurum ama ben insanlara küs kalamam birde böyle bir özelliğim var. Bu arada iyi cümleniz için teşekkür ederim.🙏🏻

Tanıyacağınız mantıklı insanlardan biri olabilirim üstüne aleksitimi durumun eklenince zaten bana pek duygulu bakmıyorlar. En hafif noktam ailem ve bu yüzden ciddiye alıyorum sanırım. Birde şöyle söyleyeyim bundan 1 ay önce gerçekten de öyleydim ve hayat mottom şuydu “Başkaları onları önemsediğin sürece varolurlar. Sen önemsemezsen onlar yoktur.”gerçekten bana hakaret ettikleri zaman duymuyordum ama artık son radde oldu. Dayanma noktası 0 oldu.

İlgi ve alakanız için minnettarım. Lâkin bu kadar olumlu bir insan olmasam yerimde gerçekten farklı biri olsa fazlaca çökmüştü ama ben böyle devam ediyorum ne eksik ne fazla tam ortasında yalnızca tavrımı koydum muhattap olmuyorum onlarla yanlışlarını anlayana kadar.

Yanıtınızı beğendim teşekkür ederim gayet de doğru. Kendimi değiştirmeye çalıştım ama pek fayda etmedi. Çünkü bana tavırları yine aynı idi yalnızca ben cevap vermiyordum.

Kendi doğrularım onlara göre epey yanlış. Bu kadar pozitif ve olumlu enerjili bir insanım ve beni bile bu haldeyim bilemiyorum.

Ne yapsam bilemiyorum şayet ben bile bilemiyorsam bu kadar pozitife yakın olan biri iken.

Ne gibi bir durum olunca anlayabilirler sizce?

Tabiki doğru ama yapabileceğim bir şey yok artık sanırım.

Bu kadar pozitif ve olumlu bir insan olduğum için evet bu kadar üzülüyorum.

Kendim psikolojiyi araştıran ve buna aday olmak isteyen biri olarak başkalarının düşüncelerini fikirlerini ve önerilerini de çok önemserim, sizin öneriniz nedir?

Bizzat zâtım olmama rağmen çevre tarafından sevilmiyorum özellikle yaşıtlarım. Tabi ki kendimden büyüklerle çok kolay anlaşıyorum düşünce tarzım vesaire genelde aynı oluyor. Annem benden 18 yaş büyük olmasına rağmen beni anlamıyor dinlemiyor ve yargısız infaz yapıyor. Ha birde şunu da belirtmek isterim.”Herkes tarafından onaylanırsan kendin olmazsın.”

Evet cennetin varolduğuna inanıyorum.

Onlarla mücadele etmek zor bir kişiye 2 kişi geliyor üstüne. Kezâ annemi sürekli mutlu etmeye çalışan benim. Kızkardeşim hiç öyle yapmaz sürekli kendini düşünür. Hatta ben çizim yapıyorum ve annemin doğum gününe ona kendi portresini hediye etmeyi planlıyordum. Ne yazık ki artık düşünmüyorum bile bu son nokta sanırım bu defa gerçekten üzüldüm ve içimden gelmiyor.

Tabiki vazgeçmem tanısanız gördüğünüz en pozitif insanlardan biri olabilirim. Sürekli okulumda beni aralarına almıyorlar veyahut düşünce yapılarına göre beni yadırgıyorlardı ama ben hep eve 32 diş geri döndüm. Çünkü mutlu olmayı biliyordum.

Şayet ben çevreme bakıyordum beni sevmeyenler şayet ben hiç kafama takmıyordum. Lâkin son zamanlarda artık dayanamadığımın farkına vardım.

Hangi mânada?

Bir şey geçtiği yok çok şey gittiği aşikâr.

Kendime o kadar eziyet etmiyorum yalnızca beni anlamayan iki tane bireyle aynı yerdeyim ve yıllarca aynı yerde kalacağım. Beni sırf bu yüzden psikiyatriye götürdüler ve problem bende olsaydı bu gibi durumlarda iyileşirdim öyle değil mi? Ama hasta ben değildim. Bir söz duymuştum.”Bize gerçek hastalar gelmez, gerçek hastaların hasta ettikleri gelir.”diye şu an tam bu durumda ve konumdayım.

Onların yaptıklarına ağlayarak veyahut biraz ani tepkiler vererek yanıt veriyordum eğer gerçek bir hasta olsaydım etrafı kırar dökerdim öyle değil mi hiç öyle huylarım yoktur.

Bunu önceden tabiki yapıyordum ama daha sonradan üstümde baskı hissedince bunu yapmakta zorlandım.

İkisi de bir oluyor ve bana haketmediğim laflar edip duruyor sizce?