Lisedeydim. Bir arkadaşım bana bir saat hediye etti, taktım eve gittim, bahçedeyiz…
Akrabalar var. Saat dikkatlerini çekti ben de, “Arkadaşımın hediyesi.” dedim.
Teyzelerden biri;
─ Nasıl arkadaşmış o, kimse kimseye durup dururken hediye almaz, bak bana alan var mı? dedi.
İnsanımızın sevgi anlayışıyla bilinçli olarak ilk o gün yüz yüze geldim.
Pek çok insana göre, illa bir çıkar, bir menfaat, bir ilişki, bir neden olmalı birbirini sevmek için çünkü. Sonraları fark ettim, birini çok seviyorum diyorsun ve bunun karşılığında şunu soruyorlar,
“Niye?”, “Nesini seviyorsun?”.
Seviyorum yahu, o olduğu için, kalbim öyle dediği için…
Dikkat edin bizde iki kişi evlenir, birileri çıkar ve ee zengin tabi, ee kız güzel, ee oğlanın kariyeri iyi der ve hemen bir anlam aramaya çalışırlar.
Onlara göre iki kişinin birbirini gerçekten sevme ihtimalleri yoktur.
Ben bahçeyi yaparken bir sürü insan, gelip geçerken meyve ağacı dik, dedi.
Meyvesiz ağaçlar için “Ne yapacaksın onu?” yorumu yaptılar.
“Amma çok çiçek dikmişsin onun yerine sebze bahçesi yap, yersiniz, kışlık koyarsın.” dediler.
Ve sırf meyvesi yok diye, yiyemiyorlar diye, doğrudan faydalanamıyorlar diye ağaçların kesildiğini çok gördüm.
Yiyemiyor ya o ağacı, niye sevsinler?
Çiçekleri yiyemiyor ya, ne yapsınlar güzelliğini?
Hayvan sevgisini “kurbanda keseriz” diye, doğa sevgisini “meyvesinden hoşaf yaparız” diye, evlat sevgisini “yaşlanınca bize bakar” diye, eş sevgisini “evde bir nefes olsun” diye yaşayan bir sürü insan var.
Bunların hepsinden çok var ama sevgi yok sevgi, hep ondan oluyor bunlar…
Yazıyı gerçekten çok beğendim. Çok güzel yazılmış. Bir çiçeğe sevgi vermeden bakarsan ona ilgi göstermezsen o çiçek solar. Ama o çiçeğe sevgi gösterir, yeri gelir onunla konuşur, ona şefkat gösterir ve sularsan istediğinden daha güzel görünür. Yani demek istediğim şey şu çiçeğin bile sevgiye, ilgiye ihtiyacı varken insanın mı olmayacak? İnsan da sevgiye muhtaçtır. Muhtaç değilim diyen yalancının tekidir. Sevgisiz büyüyenler sonradan sevgi dileniyor kendisini üzen kıran insanlardan. Nasıl ki insan yemek yemeye, su içmeye, nefes almaya ihtiyaç duyarsa sevgiye de o şekilde ihtiyaç duyar. Sevgi özgürlüktür. Kimse bu özgürlükten mahrum kalmak istemez. Ve yazıda da doğru dendiği gibi insanlar birbirini sevmek için bir sebebe ihtiyacı yok.
Türkiyede aileler korumacı ve temkinli oluyor çocuklara karşı ve bunun çok güzel yanları da var, o yüzden bir saati bile sorgulamalarına şaşırmıyorum. Aynı şekilde meyvesiz ağacı neden ekeceksin demeleri de hiç şekilci bir toplum olmamamizdan kaynaklı bence. Biz güzel bina dikmeye çalışan bir millet değiliz mesela, bize göre yaşanacak olması yeterli bina mı bina.. ya da "ayağımı yerden kesiyor o yeter" diye araba alıyoruz. Kıyafetlerimiz diger ülkelerin insanlarına kıyasla çok daha sıradan modadan alakasız çünkü bizim için önemli olan ısıtması biz yokluk bilen insanlarız. Görünüşünden ziyade işlevini önemsiyoruz birçok şeyin; bu çok kıymetli bence. Yazdıklarını okudukça ne güzel insanlarımız var diye düşündüm senin aksine.
O kadar güzel bir paylaşım ki bu insan eğer sevgisiz kalırsa başka birini de sevemez sevse de sevgisiz kalmış biri sevgi olduğunu nereden anlayacak sevgi olmadan bu dünya çekilmez canlı hatta cansız herşeyi sevmeliyiz bu dünya bizim dünyamız doğayı hayvanları insanları hatta apartmanları sevmeliyiz sevgisiz dünya dünya mıdır ki
sevgisiz yaşayamazlar ama yazıya %100 katılmıyorum çünkü evet bir sebep için seviyoruz, belki de sadece ona yükleriğimiz anlam ve beklentiler için seviyoruz ama sebepsiz sevmiyoruz bilim de bunu diyor, o yüzden kimseye bir şeyleri sebepsiz sev diyemezsin belki daha az pragmatist ol diyebilirsin
Detaya hayran kaldım gerçekten çok beğendim. Saf sevgi denen şey günümüzde yok. Güzel diye seviyoruz, maaşı iyi diye seviyoruz nedensizce sadece o olduğu için sevmiyoruz ya da uğur böceğini sevdiğimiz gibi hamam böceğini ya da fareyi sevemiyoruz. Hamam böceği simsiyah ve korkunç uğur böceği ise kıpkırmızı ve Uğur getirir diyoruz. Bu tür ön yargılarımız ile ayrıştırıyoruz.
Sevgisiz yaşar insan ama bir ruh olur ya sevgisizlik içinde boğulur gider ya da yüzeye çıkıp kulaç atmaya başlar ve tek başına dimdik kıyıya yanaşana kadar zor olsa da mücadele eder. İrade meselesi tamamen zor ama imkansız değil.
İnsanın yapısında sevgi vardır. Sevgisiz olmaz. İlla ki bir şeyden sevgi görmek ister, mesela bir anne sevgisi, baba sevgisi, hayvan sevgisi ama mutlaka bir şeyden sevgi görmek ister.
Hepsi kelimesine o kadar doğru mu ekleyecek hiçbir şey yok. Özellikle şu kısım çok önemli. Evlat sevgisini “yaşlanınca bize bakar” diye, eş sevgisini “evde bir nefes olsun” diye... İşte bu mantıkla evlenip çocuk yapacağınıza bir ömür yalnız kalın, kimsenin başını yakmayın daha iyi...
O kadar haklisin ki yazdiklarini okuyunca insanligimi sorguladim. Artık bir neden bir sebep aramayı bırakmalıyız. Seviyorsak seviyoruzdur. Mutluysak mutluyuzdur bir nedeni YOK
Lise yıllarımda bende insanların birini karşılıksız sevdiğini düşünürdüm şu an böyle düşünmüyorum o zamanlar çok kırılgan kibar bir kızdım şimdi nemrut belki biraz güvensiz
İnsanları bilmiyorum ama ben sevgisiz yaşayamam onu biliyorum. En sevdiğim bitki bile kaktüs benim😍 dikeni olan faydasız bir bitkiyi bile seven başka şeyleri nasıl sever siz düşünün☺️
Çok güzel yazmışsın. O kadar çok beğendim ki paylaşımını gerçekten tamı tamına her şeyi anlatmışsın zaten, insanlar hep menfaat için Yanyana gelmeye çalışıyor saf sevgiyi heba ediyoruz...
insanlar hayvan ve bitki sevgisiyle bile yaşayabilir. ama ilk önce kendini sevmek gerekli tabi. herkes sevebilir mi bilemem ancak herkes saygı duymak zorunda
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Kardeşim yazın o kadar iyiki bununla ilgili sağlam bir tiyatro çekilir