Ortamsız bir yaşamda, yaşamsız bir ortamda harcandınız mı?

Düşünün her türlü cezbedici, nefsi kabından çıkarıcı, bir ortamda, heva ve hevesin fink attığı bir çevrede yaşamak mecburiyetinde bir müddet kaldığınızı.. Ayağı olan herkesin illaki " ayaklarının bir süre imtihanı olarak" kayıp kaymaması test ediliyor, tek bu mu harcanmak? Hayır elbette.. Kibrit misali birileri sizi yakacaklarken, dostum dediğiniz insanlar sırtınızdan bıçaklamaya azmetmişken, ihaneti gözlerinizle yudumlarken bir "el" ki "ağır felci" burun kanamasıyla telafi ediyor. Bu ele baba veya ana duası mı deriz dersiniz? yoksa herhangi mendilci bir çocuğa emanet ettiğimiz mütebessim simanın hatırasını mı söyleriz ya da dertli dertli telefonda feryat eden bir dertdaşın sıkıntısını mı kuş gibi uçurup (vesile olup) gülmesi ile gülerek kıyamette belki de Allahta benim sıkıntımı giderir düşüncesi ile sürûr hissini mi dökeriz?
Genel olarak belki harcanmaktan kıl payı yakalanmamaya yaklaşsakta caddelerden değilde sokaklardan harcamaları teneffüs ettirmeye çalışan güruha karşı manevi paratonelleri yerleştirmek için balık hürriyetiyle bulanık deryalardan köşe bucak kaçmaya çalışıyoruz.. Yine de firavun gibi emin bir eda ile burnunu havaya dikmektense havf ve reca ile adım atmak en hayırlı tavır olur çünki yarınlar eminlik duvarına tırmananların üzerine çöker..
Yinede haddizatında
Harcanmak noktadan olmazsa bile virlgülden olabiliyor, bu maalesef ruh duymasa bile mümkündür. Bu nedenle farz edelim ki ruhumuz uyandı o anda şerler içinde de nefes almaya esir olsak bile "az zararı" sağlayacak çatılarda barınılmalı, En az hasarla nasıl çok bela def edilebilir diye uğraşılmalıdır.