İnsan, bir ömür neyi arar?

İnsan, elinde ne varsa zamanında kıymetini bilmez sonra da cahilce onların peşine düşüp kaybettiği yerlerde aramaya başlar. Nafiledir bu çabası kaybettiği yerlere bakar bulamaz çünkü çoktan yok olmuştur tüm düşürdükleri. Mutluluk, huzur, aşk, sevgi, saygı, yaşamın özü denebilecek ne varsa arar durur. Umarsızca burnunun ucundakini görmezden gelir kafasına planlar yazar çizer de gözünün önündekini göremez. Aslında hepsi etrafımızda mevcut olan bu nitelikleri arayış amacımız birkaç tutam maceradan ibaret elde ettiğimiz vakit korumayı beceremiyoruz. Zayıf varlıklarız 'benliğimize' bile sahip çıkamıyoruz hayatı heba ediyoruz. Zamanında ölümsüzlüğü aramış hırsından insanoğlu bulamamış halbuki ölümsüzmüş gibi yaşasaydı hayatı tüm ön yargılarından arınıp iç dünyasından kaybettiğini kendini bulabilseydi evvelinden böylesine saçma ütopyalara kaptırmazdı aklını. İnsan sürekli arar ömrünü yer tüketir yanıbaşındadır da görmek istemez arar durur, bulamadıkça hayıflanır bulunca kıymet vermez.

İnsan hep huzur arar. Ve en büyük hatası başka şeylerin altında arar bu huzuru. Huzur, rahat bir yaşam değil stressiz bir yaşamdır. Para, makam veya maldan çok ötede. Sakin ve huzurlu yaşamlar dilerim herkese.