Abim hayatımı mahvetti?

Abimle aramızda iki yaş var, bunlar başladığında küçüktüm 6 falandım sanırım, babam seyyar satıcıydı o zamanlar annemle poğaça vs yaptıkları sırada abim beni yorganın altına alır heryerimi öperdi, bu böyle devam etti 11-12 yaşlarında olması lazım tam olarak kestiremiyorum ama her şeyin farkında olduğu bir yaştaydı bunu biliyorum. Yazarken bile iğreniyorum. Beni kucağına alır kalçalarımı sıkardı, titrerdi. Bu ne zaman nasıl sona erdi bilmiyorum ama bende kocaman bir nefret, bozuk bir ruh bıraktı geriye. İşin saçması o da benden nefret ediyor, hiçbir zaman gerçek abi kardeş olmadık. Aynı evde hatta aynı odada yıllardır yabancıyız, yanyana oturmak zorunda kaldığımızda tek düşünebildiğim o günler oluyor, geriliyorum, yanlışlıkla bana dokunduğunda korkuyorum. Benim annem %45 engelli, babam epilepsi hastası ve daha birçok dünya karmaşası şeyler. Dünyada binbir türlü imtihan varken ben yoruldum demeye hiçbir zaman hakkım olduğunu düşünmedim ama.. işte?