İnsanlara yeniden güvenmeyi öğrenmek mümkün mü?

Kimlere ve ne kadar güvenmemiz gerektiğini düşünmeden,
karşımızdakilerin de vereceğimiz bu güvene ne kadar layık olduğunu bizler için neler yapıp bizlere neler edecekleriin hesabını yapmadan fütursuzca güvendik çoğu zaman.
Ve evet daha kişiliğine bile puan verebilecek kadar tanımadığımız kişilerle yaşanmış güven kırılmalarının ve hasapsızlığın getirdiği yaraları kapatmak kolay olmadı.

Öyle ki; bu yaraları kapatmak için bile gönül kapılarımızı zorlayanlardan dahi zarar görmüşlüğümüz var.
Ve artık vermekte çok çok zorlandığımız bir şey haline gelmiştir güven,.

Hatta bazen öyle birileri çıkar ki karşımıza, güvenmek isteriz çok sınırsızca güvenip kapılarımızı açmak isteriz ama artık çok isteyip de veremediğimiz bişey olmuştur güven..

Peki bu noktada ne yapabiliriz, öncelikle biz insanlar binbir türlü varlıklarız. Hiç birimiz birbirimizle aynı değiliz. Şöyle ki benim yaptığım hatanın cezasını bir başkası çekmemeli yani bir başkasının yıktığı güvenin faili ben mişim gibi cezası bana yüklenmemeli.

Bir çok insan bana bunları bunları yaptı artık herkes yapabilir hatta yapacak gibi değil de!
İnsan oğludur sütü pişmemiştir, her şey çıkabilir diye düşünüp onu zarar verilebilecek noktalara yerleştirmemeliyiz..
Yani hırsız olup olmadığını bilmediğimiz birini ilk önce bahçeye almalıyız hemen evimizin en kıymetli eşyalarının olduğu yere alır ve zarar görürsek bu bizim güven kaybetme listemize değil, yanlışlar listemizde bulunmalı.. eğer o bahçede beklerken bir yandan da gözlemlemiş olsaydık hırsızı evimize almamış olacaktık..
Hiç bir şeyimiz çalınmamış olacaktı.

Yani biz bir çocuğun eline büyüyene kadar güçlenene kadar nasıl ki camdan bir eşya veremiyorsak kırılır diye, insanlara da güvenilir olıp olmamalarını ispat edene kadar kalplerimizin kontrolünü vermeyerek bu durumu kontrol altında tutabiliriz..

Bir önceki ilişkinin duygusal yoğunluğu, parçalanmışlığı, getirisi ve götürüsü ile doğru orantı kurmak gerekir. Öyle ki bir zamandan sonra artık yangından kurtarılacak hiçbir şeyin kalmadığına inanırsın. Kalbin örselenmiş, bunca parçalanmışlıklarından sonra yeni bir aşk yaratamayacağını hissedersin. Hele ki uzun ilişki sonrası kişi aşka iyice soğumuş sevgiden umudunu yitirmişse bir sonraki ilişkiye de o kadar soğuk bakar. Onun için yeni bir aşk yeni yıpranışlar yeni girdaplar demektir. Ayrılık sonrası kalp örselenmiş aşka olan bakış açısını yitirmiştir. Bu yüzden karşısına çıkan kimse onu hayata tekrar bağlayan bir partner olsa da bunu hissetme süreci hayli uzun sürer. Daha zor güvenir daha zor bağlanır. Çünkü içten içe korkuyor bile bile lades olmak istemiyordur böyle bir insan.

Ayrılık sonrasındaki zaman diliminde kişinin kendini toparlama safhası ilişkiye hazır olma sürecinden farklıdır. Öyle ki aşk için hazır olma kavramı diye bir şey olduğuna inanmıyorum. Aşk dediğimiz şey insanin karşısına bir anda çıkar ve tüm hazırsızlığınla teslimiyetsiz bir şekilde yakalanılır. Tabi burada önemli bir anektod var ki karşıdaki kişinin sana hazır olduğunu hissettirmesi gerekir. İşte o zaman üzerindeki ölü toprağı atar, tüm parçalanmışlıklarını unutarak yeni bir aşka yelken açarsın. Burada püf noktası hazır olduğunu hissetmek değil, hazır olduğunu hissettirip seni tekrar aşka inandırabilecek kimseyi bulabilmektir.