Dost, kardeş arıyorum, var mı böyle biri?

Neden böyle bir seçim yapmak istiyorsun ki bence yalnızlık çok ta kötü bir şey değil. Başta yalnızlık doğum sancıları gibidir çok acı verir insana ama bu sancılara katlanabilirsen kendi benliğini doğurursun. Kimseye ihtiyacı olmayan , beklentilerin uğruna benliğine olan saygını yitirmeden onurluca yaşarsın.

Bak yalnızlık ve yalnızlığım hakkında yazdığım bir yazı vardı oku bunu kendini iyi hissetmeni sağlar. Kimseye ihtiyacın yok senin

----

Yalnızlık çok sıradan koşullar meydana gelmedikçe sadece seçimdir. Her seçimde bir vazgeçiştir. Dolayısıyla yalnızlık vazgeçiştir. Peki neden vazgeçiştir ?

Mutsuz olmamayı seçmek , mutlu olmak ya da olmamaktan da vazgeçmek demektir. Yalnız olan insan kişilere beklentiler yüklemez. Mutlu olmak kavramını da sorgulamaz. Kendisine yetebilmeyi , karakterine , kişiliğine bir şey katmayacak insanları kendinden soyutlamayı öğrenmiştir. Mutlu olmak yerine mutsuz olmamayı seçmiştir.

Yalnız sandığınız insan, yalnızlığa itilmemişse , o insan yalnız değil tek başınadır. Karşısına çıkacak insanların onu beklentileri dahilinde seveceğini , sürekli sömürüleceğini , tüketileceğini tüketildiği kadarda tükeneceğini bilir. Hayatı çözümlemiştir, yalnız insanın hayatını anlamlandırmak için kimsenin yardımına ihtiyacı yoktur . Sadece pusuya yatmıştır bir gün yalnız olmaktan vazgeçtiği zaman, kimsenin onu yalnız bırakamayacağı kadar donanıma sahip olmuştur artık. Mutsuz olmamayı öğrenmiştir, kabuğundan çıktığı gün mutlu olmanında formülüne sahip bir şekilde insan içine karışır .

İşte o gün yalnız insan, kalabalığın içinde yalnızlığa düşenlere inat yaşar.

Topluma karışmak sosyal olmak ne katar insana. Hayvanlar bile kimseye kölelik yapmazken paranın ve paranın kaynağına köle olmuş insanlar . İnsanların her ortam için kendinde hazır bulundurduğu kirli maskeler. Aşkların içine karışmış ego tatminleri , karşılıklar beklentiler . Dost arkadaş dediğiniz insanların sana karşı olan çıkarları . Neyi kaybediyor bu yalnız asosyal insanlar biri bana anlatabilir mi ?

Hayatta büyük başarısızlıklarım olmadı . Hiç kimseyi kıskanmadım, çekememezlik yapmadım . Kendimi çok iyi ifade edebilen bulunduğum ortamda liderlik vasfını yerine getiren bir insanım . İstediğim insanla diyalog içine girebilirim etkilemek istediğim insanda da iz bırakrım . Dış görünüş olarak bir kusurum yok , herhangi bir psikolojik sıkıntım da yok . Demek ki yalnızlığa itilmedim sadece bir seçim yaptım.

Artık mutlu olmak gibi bir gayem yok, mutsuz olmamak yetiyor bana . İnsanlara beklentiler yüklemiyorum nedenleri sebepleri sorgulamıyorum ve insanları oldukları gibi kabul ediyorum.Sosyal ortamda ki çoğu insanın bana katacağı fazla bir şey olduğuna inanmıyorum. Canımı yakabilecek bir kişiye canımı veririm o kadar güçlüyüm.

Mutluluğun mezarları, yalnızlığın heykeli var..

Her ikisinin de saksılarında çiçek.

Biri hep başka bir renkle solar,

Öbürüyse ha açtı, ha açmayacak.

Belkide hiç açmayacak tohumlar serptim içime ama biliyorum ki açmasa da solmayacak.

Her sebep, bir sonuç içindir. Bunu ister "kelebek etkisi" teorisi olarak algıla, istersen kaderinde hiç bir raslantının var olmayışı olarak algıla. Şuna inanırım, bilmiyorum sen de inanır mısın; her başa gelenin bir hayrı vardır, bir de şerri vardır. Her şerr'de bir hayr, her hayr'da da bir şerr vardır. Kısacası, sivrisinek bile ısırsa, ya senden bir günah almıştır, ya da seni bir günaha sürükleyecektir. Çünkü senden aldığı bir kanın mutlaka karşılığını vereceksin demektir bu. Hiçbir şey sebepsiz olmaz, ki herşeyin bir sebebi vardır.

Dost dediğin kişilerin senden uzaklaşması, bir gün sevdiğin kişilerin sana sırtını dönmesi ya da senin onlara sırtını dönmen, senin için moral bozucu bir şey olmamalı, eğer düşüncen ve inancın yukarıdaki paragraftaki gibiyse... İnsanlar daima bozuşur, anlaşır, küser, darılır, sevilir ve sever. Önemli olan nedir biliyor musun? Tüm bu başa gelenleri dışarıdan gözlemleyerek, heyecanla "acaba bir sonraki piyangom nedir?" diye merak etmektir. Çünkü bu şekilde herşeyi dışarıdan gözlemlemeyi öğrenebilirsen, o zaman senden gidenler, ve sana gelenler bir anlam ifade etmez. Çünkü herşeyin bir şerr ve hayr ile akibetini düşünerek yaşadığında, sana gelen dostlarının da bir gün gidebileceğini, ve sana gelen dostlarının aslında senden giden bir şeyin karşılığında geldiğini bileceksin. Aynı şekilde yine sana gelen dostların da bir gün bir şeyleri götüreceklerdir. Hayatın dengesi daima iyilik=kötülük üzerine kuruludur. Ne eksik,ne de fazla. Başına gelenler daima birbirini sıfırlayacaktır bir gün.

Kısaca tüm bunlardan bahsettikten sonra diyebileceğim şey; eğer dostun yoksa, bu senin için gerekli ve olması gereken bir şeydir ve emin ol bir gün bu negatif durumun aksini (kötülüğün karşılığında iyilik) göreceksin ve dostsuzluğun karşılığında, belki de şu anki yakınmanı tamamen boşa çıkaracak başka bir mükâfât alacaksın. Hainliğin karşılığında başka bir mutluluk, ve mutlu olmanın karşılığında başka bir kötülük. Denge daima böyle işleyecektir. Erdemli olan eylem, iyisini dilemek ve sadece kendin için değil, herkes için, İYİsi ve GÜZELi için dua etmektir. Ben senin için bunu diliyorum. Umarım bunları, kendini biraz daha objektif gözle görerek atlatabilir ve heyecanla yarınki piyangonu merak edebilirsin. Asıl mutluluk budur: kendini görmek ve yanıbaşında olanlardan etkilenmemek. Çünkü kimse seni incitemez, sen kendini incitirsin ya da öyle yaptığını sanırsın. Halbuki herşey, çevrende sadece olur ve dengeyi sağlayana kadar devam eder. Sonra tekrar denge bozulur ve yine sağlanır:) İnsanlar gelir ve gider, gider ve gelir :) ...