Aşk İlişkileri 
Üniversite Tercih 
Gündem 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
biraz uzun bir yazı olacak üşenmeden okuyanlara teşekkürler şimdiden.
3 yıldır hayatımda kardeşim gibi olan birisi var kendisiyle 16 yaşında tanıştım şu an 19 yaşındayım ve yaşıtız. onun sayesinde şu an yaşıtlarımın yaşadığı aşk acısıymış, aldatılmaymış, özlemekten kafayı yemekmiş vesaire yaşamadım hayatıma kimseyi almama izin vermedi gerçi üniversiteye gidene kadar bir ilişkiye başlamak bende istemiyordum hiçbir şekilde itiraz etmedim o babam gibi dağ gibi arkamda yeri geldiğinde kızıyor bağırıyor kalbimi kırdığı gibi onarmasını biliyor tamamen ailem oldu karadenizli olunca kıskançlığı biraz sıkıntı ama atsan atılmaz satsan satılmaz kursa gitmediğim veya bir dersten kaçtığım zaman küçük bir çocuk gibi azar yiyorum hoşuma gidiyor onun için herkes bir yana ben bir yana kavga ettiğimiz zaman sinirlenmesi bile hoşuma gidiyor anasını satayım kasten bile sinir ettiğim oluyor bazen, onu sadece kardeşim olarak görüyorum seviyorum ama arada o kadar sevgi patlaması yaşıyoruz ki çok garip ve mantıksız gelse de kulağa arada bana sana aşığım diyor sevgilisi var ve ben kıskanıyorum beni kısıtladığı gibi onu da kısıtlamak istiyorum ama bıktırmaktan ve kendimden soğutmaktan korkuyorum yanında bir kız görmeye tahammülüm bile onun da aynı şekilde yanımda bir erkek görmeye tahammülü yok, aşığım desem değilim o da değil çünkü birbirimize karşı her zaman açık sözlüyüz ne yapmalıyız gidip bir tedavi mi olmalıyız?
3 yıldır hayatımda kardeşim gibi olan birisi var kendisiyle 16 yaşında tanıştım şu an 19 yaşındayım ve yaşıtız. onun sayesinde şu an yaşıtlarımın yaşadığı aşk acısıymış, aldatılmaymış, özlemekten kafayı yemekmiş vesaire yaşamadım hayatıma kimseyi almama izin vermedi gerçi üniversiteye gidene kadar bir ilişkiye başlamak bende istemiyordum hiçbir şekilde itiraz etmedim o babam gibi dağ gibi arkamda yeri geldiğinde kızıyor bağırıyor kalbimi kırdığı gibi onarmasını biliyor tamamen ailem oldu karadenizli olunca kıskançlığı biraz sıkıntı ama atsan atılmaz satsan satılmaz kursa gitmediğim veya bir dersten kaçtığım zaman küçük bir çocuk gibi azar yiyorum hoşuma gidiyor onun için herkes bir yana ben bir yana kavga ettiğimiz zaman sinirlenmesi bile hoşuma gidiyor anasını satayım kasten bile sinir ettiğim oluyor bazen, onu sadece kardeşim olarak görüyorum seviyorum ama arada o kadar sevgi patlaması yaşıyoruz ki çok garip ve mantıksız gelse de kulağa arada bana sana aşığım diyor sevgilisi var ve ben kıskanıyorum beni kısıtladığı gibi onu da kısıtlamak istiyorum ama bıktırmaktan ve kendimden soğutmaktan korkuyorum yanında bir kız görmeye tahammülüm bile onun da aynı şekilde yanımda bir erkek görmeye tahammülü yok, aşığım desem değilim o da değil çünkü birbirimize karşı her zaman açık sözlüyüz ne yapmalıyız gidip bir tedavi mi olmalıyız?
