Kırgınım hayata, küsüm insanlara. Yok mu benim gibi bir kişi daha?

Kırgınım hayata, küsüm insanlara. Yok mu benim gibi bir kişi daha?


Bakıyorum etrafa, herkes kafasını gömmüş bacak arasına herkesin aklı organında. Herşeyleri çıkar olan insanlar. Sevgiden ve saygıdan bile çıkar bekler olmuşlar. Bencillik batağında boyunlarına kadar batmışlar. Ülke satılırken, zamlar girerken bir yerimize milletin tek sıkıntısı poşet olmuş. Tecavüzler, pedofili ler, cinayetler ve hayvan katliamları sürerken onlar, gözlerini bağlamışlar umursamazlık bağıyla, ama göte giren 25 kuruşa bangır bangır bağırıyorlar. Otuz yıldır aynı senaryoları gösterip durmalarına rağmen hala aptal gibi ekran karşısından kalkmayan teyzelere küstüm. Ömründe bir defa eline kitap almamış olan saatlerini kahve köşelerinde harcayan dayılara küstüm. Sevdiğine sensiz yapamam deyip başka bir kıza mesaj atan sevgiliye küstüm. Eşini aldatanlara, hayvana zulmedenlere, arkadan iş çevirenlere ve konuşanlara, arkadaşını sırtından vuranlara küstüm. Güzelliği dış görünüşte arayanlara küstüm. Ben öyle değilim deyip arabayla tur atmak için sevgili arayan kızlara küstüm. Kendi ailesinden birine cinsel gözle bakabilen pisliklere... Dini kullanan hocalara, onlara izin veren yöneticilere ve dine körü körüne bağlı olan aptallara küstüm. Anlayacağınız herşeye küstüm. Artık tek dostum yalnızlık. Yolum ise ölüm.
Kırgınım hayata, küsüm insanlara. Yok mu benim gibi bir kişi daha?
Cevapla