Kanatsız Melekleri Üzmeyin!

Kanatsız bir melek doğuyor, kusursuz güzelliğiyle!

Ne de çok güzel hayallerle evlendi anne, baba ile. Ne de güzel geçti 9 ay, üstelik çokta zordu ama mühim değildi. Her şey o kusursuz canlı içindi, her şey o kusursuz bir parça içindi.

Bazen bazı çocuklar öylece izler; Bir elmayı, bir pastayı... Kendisine alınmayacak olanı!

Bazen bazı çocuklar öyle anlayışlıdır ki, bir alışveriş mağazasında kendisine alınılmayacak olanı çok istediği halde susar, gözleri daima ondadır, fakat o sadece susmayı tercih eder.

Bazıları ufak bir ekmek kırıntısına dahi muhtaçtır!

Öylesine yemeye hasrettir ki karınları... Hiçbir zaman dolmamıştır o küçük midesi, daima açtır, bir zaman sonra alışıyor, bir zaman sonra yemek yememeye alışıyor vücutları, bizim tıka basa yediğimiz o yemekleri, onlar yememeye alışıyor. Belki çaresizlikten, belki olanaksızlıklardan...

Bazıları bir çığlığın patlamasından sonra, gözlerini hastanede açarlar!

Ölüm gibidir nefesleri. Ölüme adım kalmış nefesi, verecek gücü bulamayan küçük bedenler içerisinde hapsolmuş bolca acılar barındırır, savaşın enkazları.

Bazı bedenler bazı savaşların haksız sorumluluğunu çeker!

O ne daha fazla toprak istemiştir, ne de daha fazla şehir. O sadece oyuncaklarıyla oynamak, ve mutlu olmak istemiştir. Sevebileceği dostluklar kurup, mutlu bir yaşam istemiştir.

Her türlü olumsuzluklara rağmen, sevgiyi asla kaybetmezler!

Birçok olumsuzluklar yaşayabilirler, ama saflıkları ebedidir. Çocuk olmanın dayanılmaz hafifliğidir. Nerede olursan ol, çekilen acı ortak kesme tabii ise, o halde küslüklerin bir önemi kalmaz.

Bazı anneler, sessiz bir çığlık eşliğinde gözyaşlarını kalplerine dökerler!

O sadece evladının iyi olmasını ister, evladı ise her şeyi gören gözleri, anlamlandıramamaktadır çektiği acının sebebini.

Çocuklarınızın saçlarına değmesin hiçbir milletin elleri!

Okşamasın hiçbir milletin elleri çocukların saçlarını. Savaş sonrası oluşan değil, sevgi sonrası açığa çıkan saf bir sevgi ile dokunsun elleriniz çocuklara, çekin o toprak merakı olan ellerinizi oradan!

Çocuklar, geleceği oluşturan topluluğun fidanları'dır. Göklerden su indirmemiz gerekirken, fırtınalara sebebiyet vermemeliyiz, çünkü onlar kırılırlar, narindirler, üzülebilirler.