Bir Erkeğin Adam Olma Yolundaki Evreleri

İnsan​ geriye dönük baktığında görüyor her şeyi. Onlarca yıl, binlerce gün kalmış arkada. Zaman kimine yarıyor, kimine etkisiz.

Adam olabilenlere ithafen...

İlk aşk, ilk dokunuş ve ilk heyecan.

Bu ayrı bir şey. İlk kez kendini ikiye bölüyorsun. Avuçlarındaki nasırlar pamuk bahçesiyle tanışıyor. Bir erkek çocuğu tüm bencillikleri unutup paylaşmayı öğreniyor.

İlk ayrılık acısı

Sap gibi kalakalmak çok acı geliyor genç çocuğa. Ağlıyor, sızlıyor. Ama öğreniyor. Mutluluğun daimi olmadığını falan filan...

Askerlik

Ailesinden, mahallesinden ayrılıp tek başına gurbet ele gitmek çok zor geliyor başta. Hiç tanımadığı insanların arasında, zor koşullarda yaşamayı öğreniyor. Bazen korkuyor, zamanla korkmamayı da öğreniyor. Arkadaşlığı, birbirine sırt dayamayı, tek dal sigarayı, cebindeki son parayı bölüşmeyi öğreniyor. Dostunu, düşmanını tanıyor.

Acı kayıplar

Anneyi, babayı kaybetmek gibisi var mı? Tarifi imkansız acılardan biri bu olsa gerek. Bomboş bir ev kalıyor onlardan geriye. İçi bir daha​ dolmayacak kıyafetler, eşyalar... Sessizlik...

Evlilik

Sonunda buluyor genç adam hayatının insanını. Onunla bir ömür geçirecek; bundan güzeli var mı? Çıkarsız sevmeyi öğreniyor.

Babalık heyecanı

En özeli de bu işte. Hayatın ne mucizelere gebe olduğunu öğreniyor. Parçası, kızı veya oğlunu sevmeyi öğreniyor. Bir işe yaramanın ne mutluluk verici bir şey olduğunu, büyümeyi öğreniyor.

Yaşamın tüm verdiklerini harmanlıyor. Karıştırıyor, karıştırıyor ve adam olmayı öğreniyor.