Huzurevinde Huzur Bulan Ana Okulu Çocukları

Modern ve gelişen sistemle birlikte artık huzur evleri çoğalmaya başladı. Kimilerine göre doğru bir şey olsa da kimilerine göre yanlış bir şey. Huzur evlerine bırakılan yaşlıların çoğu maalesef ki kendi kaderlerine terk ediliyor. Anne-babalarını o evlerde terk edip bırakıyorlar. İşte bu anlayışı bir nebze dahi olsa kırmak adına, ana okullarını huzur eviyle birleştiren bir proje tasarladılar.İşte o projenin detayları :

Huzur evinin anaokulu açılmadan önceki hali

Bedenleri yaşlı ama kalpleri genç olan bu insanlar yalnızlıklarını terk ediliyor. Oysaki her şeyin ilacı sevgi ve ilgidir. Bilmem Poyraz Karayel dizisini izliyor musunuz ? Orda bir sahnede oraya terk edilen insanların nasıl üzüldüklerini acı çektiklerini gösteriyor. O sahneyi bulamadım ama Beyaz Melek adlı filminden birkaç kesit koyayım ki neler çektiklerini iyi görelim.

Yani gerçekten bu sahneleri izlerken insanın gözlerinin dolmaması imkansız. Tabi kimse ne yaşadığını bilemez ama onlar da bir zamanlar genç,sağlıklı insanlardı. Çocuklarına bakarken çocuklarına başından savmadılar.

İşte bu algıyı kırmak adına huzur evine anaokulu açarak farklı bir misyon yaratmaya çalıştılar. Bu biraz aslında birbirini tamamlayan bir olgu. İki olayda da birine bağımlı şekilde yaşayan bir olay döngüsü var. Biri doğumdan sonraki yaşam biri ise ölümden önceki yaşam...

Huzur evine ana okulu açıldıktan sonraki hali

Çocuklara masallar okuyabilecek biri var artık

Onlara yemek yedirecek tonton dedeler

Çocukların yüzündeki gülme sebebi neneler

Oyun arkadaşı olan tatlı yaşlılar :)

Anne-babalar işlerinin yoğunluğundan çocuklarıyla oyun oynamıyor ama işte oyun oynayan böyle huzur evinde insanlar var. Hem çocuklar oyun oynayacak birini buluyorlar hem de huzur evindeki insanlar zaman geçirip kendilerini değerli hissettiriyorlar.

Onların sıcak bir ele ihtiyacı var terk edilmiş bir huzur evine değil!