Herkesin Bir Kalbi Var

İlkokul yıllarımıza dönelim... Hani o kilolu hafif kısa boylu kızı hatırlıyor musun? Herkesin dalga geçtiği bu yüzden kimseyle konuşmayan şişko kız. Bir problemi vardı sürekli hastanelere gider okula gelmezdi sizde dalga geçerdiniz balina kalkamamıştır diye. Beden eğitimi derslerini hiç sevmezdi o kız çünkü öğretmen koşu yaptırırdı ve o en geride kalırdı, herkes onunla yine dalga geçerdi. Eve gidince ağlardı hep...

Ortaokulda yine aynı şeyleri yaşadı bütün erkekler ve havalı kızlar onunla dalga geçiyordu. Hiç de mutlu değildi halinden. O mu istemişti sanki kilolu olmayı? Onun bir suçu yoktu ki.. belki genlerden belki de bir hastalıktandı kilosu.... ama çocuklar bunu göremezdi onların gözünde sadece şişko ezik bir kızdı o. Hani sağlık kontrolleri olurdu ya işte onlardan nefret ederdi çünkü hemşireler kilosunu bağıra bağıra herkesin içinde söylerdi. Eve gider gitmez ağlardı...

Lise yıllarında yine kiloluydu. Herkes jilet gibi giyinirken onun belli kıyafetleri vardı çünkü bedenine uygun kıyafet neredeyse yoktu. Hep bir kaç mağazadan alışveriş yapardı. Zaten alışverişi de alışveriş mağazalarını da hiç sevmezdi. Herhangi bir mağaza gidip beğendiği herhangi bir kıyafeti alamazdı çünkü. Beğenmediği sevmediği şeyleri giymek zorundaydı. Bir sürü de sağlık sorunu vardı zaten. Bu yaşta ona kolesterol, guatr, tiroid, karaciğer yağlanması vs. Gibi daha birşuru hastalık teşhisi konmuştu. Hergün internetten zayıflama hakkında araştırma yapıyordu. Çoğunu uyguluyordu ama olmuyordu. Spor yaptı diyet yaptı aç kaldı spor salonlarına yığınla para ödedi ama hayır bir türlü zayıflayamıyordu.

Diğer kızlar gömlek değiştirir gibi sevgili değiştirirken onun daha konuştuğu bir erkek bile yoktu. Kim ne yapsın ki şişko bir kızı. Bir arka sırasında incecik bir kız dururken neden gelsin şişko bir kızla çıksın ki o çocuk. Arkadaşlarına nasıl göstersin bu benim sevgilim diye...

Eve gidince ağlıyordu çünkü artık bıkmıştı bundan. Sıkılmıştı kilolarından. Ama onlarla yaşamak zorundaydı. Aslında çok neşeli bir kızdı o. Ama gün yüzü görememişti. Hiç yakın arkadaşı olmamıştı ki o da espri yapsın gülsünler. Eğlenemiyordu ki hiçbir zaman...

Ama herkes birşeyi unutuyordu.. Orada bir kalp vardı. O kalp de diğerleri gibi üzülüyordu, kırılıyordu. Ama kimse düşünmüyordu ki onu. Hergün kendi yalnızlığında kendi üzüntüsünde boğulurken kimse onun kalbini göremiyordu.