Mutluluğu Sende Bulan Senindir, Gerisi Misafir

Elinde ne varsa hayata dair, hepsi senindir

Mutluluğu aradık çocuklukta çok fazlaydı üzülmek nedir bilmezdik. O kadar çok mutluluk sebebi vardı ki mutluluk komasına girerdik.

Peki mutluluk ile üzüntü ne zaman karışmaya başladı ki ..

Okul hayatı

Bize her şeyi öğretti ağlamayı , gülmeyi. Sınavlardan iyi not aldığımızda kasılmayı, kötü not aldığımızda bir köşede sessizce düşünmeyi. İyi ya da kötü arkadaşlarla tanıştırdı bizleri, kimi zaman kahkaha attıranlar oldu, kimi zaman ağlatanlar, üzenler...

Aşkı'da okulda yaşadık. 50 kişilik sınıflarda en güzel kızı 25 erkeğin aşık olduğu herkesin ilk aşkı olmuş gibi izlediği dönemleri de. O ona o kızı anlatırken diğeri hep sessiz kaldı çünkü onunda gönlü vardı arkadaşını kırmayıp sessiz kalanlarda oldu öfkelenip kavga çıkaranlarda. Mutluluğu sende bulanlar etrafında selam verenler halen arkadaşlığın devam edenler oldu. Misafirleri uzaklardan izlemekle kaldın hep, bir zamanın misafiriydi bunlarda dedik..

Askerlik dönemi

Askere gitmeden önce hangi şehre gideceğim düşüncesi ile düşünceli geçen günler bir haber ile son bulur.İzmir/seferihisar. Mutluydum ilk defa izmire gidecektim. Yeni bir şehir yeni bir macera çaktırmıyorsun ama mutlusun aslında. Sonra arkadankiler geliyor aklına. Bir otobüsün u dönüş yaptığı an geliyor otogarda aklıma kendini tutamayanlar ağlıyordu. Mutlumuydum üzgünmüydüm bütün duyguların karıştığı andı. Mutluluk ve üzüntü karışmaya başlıyorsa artık olgunlaşıyorsun...

Yeni insanlar tanıdım diyarbakırlı, ordulu, kars'lı hepsi benim kardeşim oldu. Sevgiye o kadar açtık ki gözler anlatıyordu. Sevgi en büyük ihtiyaç en büyük mutluluktur..

Aşk ile tanıştık; merhabası bile çok hoştu

Herkesin aynı kızı sevdiği dönemler geçmişti artık. Aşkı kalpten hissedip doya doya yaşamak vardı içimizde. El ele kol kola gördüğün sevgililerin aynısını yaşama isteği vardı sadece masumca..

Birisinin bana hep inanmasını istedim. Benim herkese inandığım gibi.

Aşka olan hayallerimi masumca uygulamak istedim. Boynunu gıdıkladıklarım oldu, sıkı sıkı sarıldıklarımda. Fotografını versene dediğimde napıcaksın dediğinde anneme göstereceğim dediğimde aniden öpüldüğümde oldu. Hediye aldıklarım oldu, misafir olduklarını bildiğim halde..

Hep mucizeyi bekledim, sevilmeyi biliyorum hiçbir zaman sevilmeyeceğimi de. Bile bile mutlu olmayı denedim hep.

Terliklerimle gelsem sana,

Sonunda aşkı bulmuş gibi.

Ve kendimizi beğendirme çabaları

Kıyafetler, saçlar, hep bir bakım hep bir ilgi odağı olma.Misafirlere beğenilme cabaları hep. Annemiz babamız saatlerce çalışır bizler yeni aldığımız kıyafeti arka arkaya iki gün giymezdik. Sırf o misafirler için.Ne geçti elimize hep üzülmedik mi. Güzel anıları düşünüpte saatlerce yıldızları izlemedik mi..

Sonra dayanamıyorsun. Her şeyi içine atmaktan yavaş yavaş tükendiğini hissediyorsun

Seni anlıyabiliyorum diyenlerin, anlamadığını görüyorsun.Yazıyorsun çiziyorsun sana iyi gelenler bunlar oluyor.Herkes seni mutlu gibi görse de sen gittikçe tükeniyorsun. Dışarda verdiğimiz mutluluk imajını iyi oynuyor olsakta, içimiz o oyuna hiç uymuyor.

Severken o kadar çok mağlubiyetim var ki. bir tanesi berabere bitse yine yetecekti bana olmadı.

Tam mutluyum artık dediğimde, üzüntü el salladı bana. Bir yanım hep kimseye güvenme diyor, bir yanım umudunu kaybetme.

Değer verdiklerimizden ilgi, sevgi, değeri göremeyince başlıyor asıl sıkıntı. Acaba demekten yoruldum. Üzüntü ile mutluluğu karıştırmaktan yoruldum artık.

Misafirlerimin bir daha misafirliğe gelmeyeceğini bilmekten sıkıldım.

Öyle biri gelsin ki misafirliğe gitmek bilmesin. Rahatsız etsin beni, gıcık etsin. Hissizliğimi alsın benden. Mutluluk ve üzüntüyü ayırsın benden...