Anneme Dava Açacağım

Ben bir 10 kasım sabahı dünyaya gözlerimi açtım. O günün önemini hepimiz biliriz, evet şanslı doğmuşum. Ama şanslı olduğum kadar şanssız da doğmuşum. Daha doğmadan, kader bana kötü bir oyun oynamış.

Annemin karnında 8 aylık bir bebekken, trafik kazası nedeniyle babamı kaybetmişim..

Onu bir kez olsun göremeden, baba kelimesi benim için bir kez olsun anlam bulamadan uçupta gitmiş avuçlarımdan, çok görmüş hayat onu bana..Bir kardeşim dahi olmadan bir annem, bir ben kalakalmışım savaşın ortasında komutansız..

Babam zengin bir aileden geliyor. 8 yaşıma kadar Trabzon'da yaşadım, aslen de Trabzon'luyum bu arada. 8 yaşımda annem evlendi, hoop Ankara'ya.18 yaşıma kadar üvey babam, üvey kardeşim ve annemle yaşadım. Lanet olsun ki..

Annemden ilk 8 yaşında nefret etmiştim.

Şimdi sorarsanız, ne nefret ne de başka bir şey.. Hiç bir şey yok içimde ona karşı.18'ime kadar hiç bir zaman ne üvey babam olan adamdan ne de üvey kardeşimden bir hayır görmedim. Onlarla hayatımın en berbat 10 yılını yaşadım.

Dayak, küfür, hakaret.Ne ararsan..

Ben 8'ime kadar el bebek gül bebek yetiştirilmiştim.Taşındık, düzen bozuldu, hiç kimseyi tanımıyorum, sevdiğim herkesten uzagım, hiç bilmediğim acılarla tanıştım falan filan.Psikoloji desen alt üst oldu..Daha eve geldiğim ilk gün o adama 'baba' demedim diye tekme tokat dayak yemiştim, henüz 8 yaşında bir çocukken.

Halbuki haklıydım, 'baba' kelimesi o kadar uzaktı ki bana.O zamana kadar bir tokat dahi yemeyen ben, bu acının altından nasıl kalkarım derken aynı acıyı her gün tattım, istemeden alıştım, kimseye bir şey de diyemezdim.Tehdit edildim, sustum, susturuldum yıllarca..Annem de bu kötü oyuna ortak oldu, eşinin aşkı uğruna öz evladından vazgeçti.

Entrikalarla dolu bir 10 yıl geçirdim, ne yalan söyleyeyim. Ama bana sorarsan çok iyi oldu çokta güzel oldu. Baya tecrübeli bir çocukluktu benimkisi. Çok değerli hayat tecrübeleri kazandım, acı insanı olgunlaştırıyor. Bu yüzden erkenden olgunlaştım.18 yaşımdan küçük olduğum için annem, üvey babam ve üvey kardeşim mirasımın sefasını çektiler.

Babam sağ olsun villalarla, son model arabalarla hiçbiri bir gün olsun çalışmadan, emek harcamadan yaşadılar. Üvey kardeşimin eşyaları ve sahip oldukları benimkisinden daha lükstü ve bununla beni küçümserdi. Komik değil mi, evet bence de komik.

18'ime kadar bir gün olsun paranın lafını etmedim, pişman da değilim.Çünkü paradan daha önemli şeylerin var olduğunu iyi bilirim. Keşke onlar da bilselerdi. Ama artık kendimi düşünmek zorundayım. Ben asla onlar gibi emek hırsızı olmayacağına, kendi paramı kendim kazanacağıma söz verdim.

Sözümü de tuttum Boğaziçi Üniversitesi - İşletme bölümünü kazandım.

Annemin akıl hastası esi ve onun psikopat oğlu hakkımın ℅80'ini yediler ama yine de yüklü bir birikim üç tane ev, bir araba ve iki arsa var. Artık hakkımı istiyorum. Neden diye sorarsanız kendileri lüks içinde yaşarken benim öz babamın paralarını bana çok görüyorlar. Yurtdisinda lisans yapacagim ama para vermiyorlar. Ayrıca evimin kirasını bile kendim part time calisarak kazaniyorum. Yoruldum artık.

Dava açacağım. Ama nasıl? Hiçbirşey bilmiyorum bu konu hakkında.

Alabilir miyim paramın geri kalanını? Ayrıca sadece maddi değil maneviyat olarakta dava acacagim. Benden yıllarımı, çocukluğumu çaldılar. Gözümden akan her yaşın, üzüldüğüm her anın bedelini onlara fitil fitil odetecegim. Oturdukları eve kadar alacağım, biraz da onlar çalışsınlar.Ayrıca canım oğlu cinsel istismarda bile bulundu, Allah'a cok sukur ki birsey yapamadi, o kadarina cesaret edemedi. Daha önce 15 yaşındayken polise şikayet etmiştim ama tehdit ettikleri için davada birşey diyemedim, üstüne beni suçlu gösterdiler o sıralar psikolojim bozulduğu için haplar kullanıyordum beni yalancı durumuna çıkarttılar, mecburen sustum.Çünkü polis bana inanmadı.

Şu satırları yazarken bile hıçkırıklara boğuluyorum.

Uğradığım her haksızlık, vücuduma uygulanan her şiddet, duyduğum her küfür ve hakaret için manevi dava açacağım. Kararım kesin .Artık iyi biri olmayacağım, iyi insanlar daima kaybediyor. Peki davayı kanunen kazanabilir miyim? Hiç bir bilgim yok bu konuda. Ne olur yardimci olun..Ya batıcam, ya çıkıcam. Benim hayatım için çok önemli bu soru, lütfen..