Bir Ramazan Günü Hatırası

90'lı yılların başıydı. Kaykayın tepesinde bir aşağı bir yukarı bütün gün oynar dururdum.

Hava kararmaya yakın yorgunluktan bayılmak üzere bakkala attım kendimi, harçlığımla bir paket cips ve kola aldım. Tam dışarı çıkmak üzereyken eşikte Satılmış'la karşılaştım. Satılmış mahalledeki çocuklardan 3-4 yaş büyüktü. Yan mahalledeki apartmanların birindeki apartman görevlisinin iki oğlundan biriydi. Sürekli ben ve diğer arkadaşlarımla ters ters konuşurdu. Elimde cips ve kolayı görünce durdu biraz, dik dik baktı:

-Ulan dua et oruçluyum yoksa babayı yerdin o cipsi. Oruç ne demek lan biliyo musun? Yook nerdeee, kafirsin dimi lan? Kafirsin olum kafir. Atatürkçü dimi lan senin ailen? Hep onların şımarıklığı zaten bu. Ama bekleyin az kaldı az hepinize zorla oruç tutturacağız, zorla namaz kıldıracağız. sektir git hadi.

Bazen okulun bahçesindeyken falan onu oynatmıyoruz diye sinirlendiğini, onun için bize terslendiğini düşünürdüm ama sabahtan beri ilk kez karşılaşıyordum kendisiyle. Bana sinirlenmesini gerektirecek hiç bir şey yapmamıştım. Neyden bahsettiğini de çok anlamamıştım sanırım. Çocukluk zamanı işte yaşadığın şeyleri çabuk unutuyorsun. Bazı şeyler dışında.

Eve geldikten kısa bir süre sonra ezan okundu.

Allahım senin rızanla oruç tuttum senin rızanla orucumu açıyorum, yaptığımız ibadetleri kabul et yarabbim dedim. Cipsten ısırdım ve koladan bir yudum aldım. Orucumu açtım. Bu duayı 90'ların İftara Doğru programında duymuştum. Ailem tüm gün çalıştığı için evde pek yemek olmazdı. Olanı da ısıtıp yemek işime gelmezdi.

Çocukluk işte.