Ait Olmama, Olamama Hissi

Öncelikle hepinize merhaba. :) Geceleri bunalıp yazıyorum genelde çoğunu paylaşmasam da bugün birilerine duyurma ihtiyacı hissettim.

Daha önce böyle hisseden birileri olmuştur eminim, bir yere gittiğinizde oraya ait olmadığınızı fazlalık olduğunuzu - dramatik anlamda değil - hissetmişsinizdir. Oradan bir an önce çıkma isteği oluşur, uzaklaşmak için elinizden geleni yaparsınız. Bu duyguyu etraflıca düşünün ve hissedin. Öyle okuyun geri kalanını...

Bende ait olmadığımı hissediyorum ama buraya, bu dünyaya

Dediğim gibi dramatik algılamayın sadece böyle hissediyorum (duygu sömürüsü yok). Bana göre değil sanki. İnsanlar, dışarıda yaşananlar,çocuklar, birini tekrar sevme cesareti...

İnsanların bu kadar acımasız olması bana fazla geliyor cidden. Bazı şeyleri aklım almıyor, çoğu zaman inanamıyorum.

Tecavüze, tacize uğrayanlara hak etmişsin diyen, çocukları inciten - siz ne demek istediğimi biliyorsunuz yazamıyorum bile böyle bir şeyi- , dedem yaşındakilerin baştan aşağı süzmesi ve manalı şekilde başını sallaması, kendi çıkarları için doğruluktan çıkan, oruç tutan insanların oruç tutuyorum diye duyurması veya dışarıda yemek yiyen, oruç tutmayan insanları yargılaması... Hem cinslerimin ve akrabalarımın benim başarısızlığıma mutlu olması. Kadınların kendi içerisinde beni süzmesi, kıskançlıkları. Ağlayan şımarık çocuklar, istediği her şeyi elde edebilirmiş gibi yaşayanlar. Sevdiğin insanın sadece çüküyle düşünmesi - üstünüze alınmayın bir yerden sonra genel olarak beynini kullanmayanlara sözüm - aldatılmanın normalleşmesi, ensestin normalleştirilmeye çalışılması...

Aklıma geleni söyledim, gelmeyen tonlarca daha var. Ben böyle bir yerde yaşamak istemiyorum. Ben buraya ait değilim; belki sizde öyle, belki çoğumuzda öyle. Ben sadece çok yoruldum, çok.