Ailem de Bana Sahip Çıkmadı

Birkaç gün önce okuduğum bir benceden çok etkilendim. Benim de bir hikayem var herkes gibi.

Mersin'de ailemin zoru ile 15 yaşında evlendirildim.

Eşim benden çok büyüktü. Fakat yaşının büyüklüğü onun olgun olması gerektiğinin tam tersi bir anlayışa sahip ve çok cahilce davranıyordu. Çünkü hemen hemen her gün şiddet ve dayakla geçiyordu.

Böyle şiddet içerikli bir hayatın içerisinde yaşamaya çalıştılar.

Fakat gün be gün eşim, eşim şiddeti arttırıyordu.

Benim tahammül sınırımı aşan bu baskılar karşısında bir çok kez eşimi terk edip ailemin yanına döndüm.

Fakat her seferinde ailemde ayı şekilde beni inciterek evime geri dönmemi istediler.

Hatta aileme son gelişimde onların baskısı bana daha fena oldu ve aile büyüklerim bana çok kötü hakaret ederek üzerime yürüdüler. Ben de çaresiz tekrar geri döndüm. Bunu fark eden eşim bana:

-Sen görürsün seni öyle bir döveceğim ki, evini terk etmek nasılmış göreceksin dedi.

Ben de eşimden çok korktuğum için bir fırsatını bulup evden kaçtım gidecek hiçbir yerim yoktu.

Çünkü çocuklarımdan ayrılmak istemiyordum. Çok düşündüm ve başka çarem de yoktu.

Onları doya doya öptüm, kokladım.

Onlara:

-Ben bakkala gidiyorum dedim ve evden ayrıldım.

Ben yalnız çocuklarımdan kopmadım ben hayatımın tüm değerlerinden koptum. Şimdi çok uzaklardayım. Ama yaşayan bir ölüden farksız ve her gün ölmekteyim. Siz şimdi beni yaşıyor görüyorsunuz. Halbuki yüreğim can çekişen yaralı bir serçeden farksız dokunsanız yığılıvereceğim yere kim bilir çocuklarım ne haldeler. Kim bilir ya ben geçici olarak buraya sığındım ya daha sonra ne olacağız ben ve nice benim gibiler.