KS'de bir Kurşun Yarası

Mustafa. Namı diğer Kurşun

Yaşamını yurt dışında geçiren bir Türk. Kendi ağzından, benim kalemimle anlatmak istedi hayatından bir kesiti. "Hayatım boyunca bir çok zorluğa göğüs gerdim" diyor. "Ama o 5 ay. Bana gerçek hayatı öğretti."

"Anlatsana" dedim. Başladı anlatmaya

Görmemiş olsam da derin bir nefes aldı önce biliyorum. Şöyle bir yutkundu ardından. Yeniden gözlerinin önüne getirdi bir film şeridi gibi. Belki aynı acıları yaşadı yüreği. "O günden sonra hiç üşümedim" diyor. Şimdi titriyordu belki.

"Hiç kimsenin malında, namusunda gözü olmayan biri olarak sürdürdüm bu güne dek hayatımı. Bir beyin oğlu olarak büyüdüm. Dürüst ve ekmeğini taştan çıkaran bir ailenin içinde." diye başladı cümlelerine. Ve o güne, hayatının dönüm noktasına geldi birden bire;

"Bir gece vakti, kırılırcasına vurulan kapı sesine uyandım aniden. Evimi başıma yıkıyorlar sandım bir an. O telaşla ruhsatlı silahımı alıp indim giriş katına. Kapıyı açtığımda karşımda polisleri görünce silahımı yere bırakıp kaldırdım ellerimi. Ardından çocuklarımın ağlama sesini duydum üst kattan gelen. Büyük oğlum ağlamıştı ve yeni doğmuş bebeğim de uyanmıştı. Eşimin bağırışlarını da duyuyordum."

"Ailemin gözü önünde acımasızca yere yatırdı polisler beni. Birkaç kez karşı koymama cop ile karşılık verdiler. Ve apar topar karakola götürüp bir karanlık odaya attılar. Saatin kaç olduğunu bilmiyordum. Sadece çocuklarımı ve neden burada olduğumu düşünüyordum. Bir türlü sabah olmuyordu. Tüm gecenin nasıl geçtiğinden habersiz yığılıp kalmıştım bir köşede. Buz gibi bir betonda yarı bağdaş bir vaziyette otururken, evden gelen kıyafetlerimi uzattılar parmaklıklar arasından. Giydim. Pantolon cebimi düzeltmek için elimi soktuğumda eşimin içine bir miktar para koyduğunu gördüm. Bir süre sonra bir polis arabası ile nöbetçi mahkemeye götürdüler. Mahkeme kapısında bekleyen ailemi, arkadaş çevremi ve komşularımı gördüğümde, sevinmeli miyim üzülmeli miyim utanmalı mıyım bilemedim. "Acaba hangi duydular içinde benim hakkımda ne düşünerek geldiler” diye düşündüm."

Kara para aklamak ve vergi kaçırmakmış suçum

"Hakimin karşısına çıkmadan önce avukatımla görüşerek suçumun “kara para aklamak ve vergi kaçırmak” olduğunu öğrendim şaşkınlıkla. Suç delilleri o kadar sabitti ki, hakim beni hiç dinlemedi. Müdafaa bile edemedim kendimi. Bu şerefsizce davranışı beni iyice deli etmişti. Çıldırıyordum. 6 ay cezaya çarptırıldım.

Jandarma eşliğinde hapishaneye giderken annemi aradı gözlerim. Çünkü annem başkaydı benim için. Sadece babamı gördüm. O’nun “En kısa zamanda çıkaracağım seni, merak etme” diyerek başlayan cümlelerinden sonrasını duymuyordu kulaklarım. Başım önde beynimde türlü düşüncelerle sadece şu cevabı verebildim;

Baba, sadece işçilerime ve şirketlerime sahip çıkın. Büyük emekler harcayarak kurduğum, büyüttüğüm şirketlerimi ve servetimi koruyun.”

"Biliyorsun ağabey, Para kazanmak kolay değil. Ben de çok zor kazandım. Yıllarca ıstıraplar çekerek, uykusuz yorgun geceler geçirerek deliler gibi çalışarak sahip olmuştum bu servete. Hatta eşim ikinci çocuğumuzu dünyaya getirmek üzereyken ben yanında olamamış, eşimin telefonlarına bile cevap verememiştim. Annem ile şoförüm götürmüşlerdi O’nu doğuma. Afrika ülkelerinden birinde inşaat sektörü ile ilgili yatırımlar yapıyordum o sırada. İki hafta sonra görebilmiştim minik bebeğimi. İsmini bile telefonda verebilmiştim."

Tapma Dünya Malına, Veren Almasını Bilmez mi? Bilir Elbette.

"Hapishaneye girerken, çok sakindim. Sadece şunu biliyordum. Babam içerideki tanıdıklarına haberi çoktan vermişti. Ama umurumda değildi. Bir odaya yerleştim. Oda arkadaşımın da bir Türk oluşu güzel bir tesadüftü. Sigara içmemiştim uzun saatlerdir. Selam verip “nereden temin edilir” diye sordum ve satılan yeri öğrendim. Gidip 2 karton sigara ve bir çakmak almıştım. Hapishane kıyafetlerimi vermek için beni çağırmışlardı. Beyaz ve numaralı. Giyip odaya döndüğümde sigaralarımı yerinde bulamamıştım. Ramazan ismindeki oda arkadaşımın sigara borcu varmış başkalarına ve benim sigaralarımı vermiş. Önce küfürü bastım. Sonra üzüldüm. 4 senedir mahkumdu ve cinayetten yatıyordu. Aslında şaşkındım. O’nunla beni aynı yerde yatırıyor olmaları şaşırtıcıydı çünkü. Havalandırma yerine çıktım. Etrafı kocaman duvarla çevrili küçücük bir alandı burası. Tanıdıklar buldu beni bir süre sonra. Birkaç sohbetin ardından tekrar girdim odaya. Gardiyanlar gelip, sorgusuz sualsiz ve hiçbir açıklama yapmadan karanlık bir hücreye koydular beni."

"Koca bir ay orada kaldım. Çok saçma bir sebeple üstelik. Öğrendim ki, babamın torpilleri ters tepmiş, bir Türkün bu ülkedeki başarıları hazmedilememişti. O gece 4 Türk iş adamını daha aynı nedenlerle tutuklamışlar ve içeri almışlardı."

"Ne kadar çok istedim bir kitap okumayı o bir ay boyunca."

"İçeri girdiğimde 72 kiloyken hücreden çıktığımda 14 kilo birden zayıflamıştım. Yaşadığım sıkıntıları hiç belli etmemiştim aileme. Ziyarete geldiklerinde bile hissettirmemiştim. Buz gibi betonda sadece çıplak ayaklarımla dikildiğimi, kollarımla kendimi sararken ısınmaya çalıştığımı kimse bilmesin istedim. Eşime de gelmemesi için haber göndermiştim. Hiç gelmedi. Tek dileğim şu 6 ayın bir an önce bitmesiydi. Sonra rüşvet vererek sade bir odada yalnız kalmayı başardım.

Kitaplarıma kavuştum önce. Sonra içeriden müdahale etmeye çalışarak şirketlerimi toparlamaya ve düzenini bozmamaya gayret ettim. Fakat başaramadım."

"Çalıştırdığın işçileri çok iyi tanımalı ve gereğinden fazla değer vermemeliymiş. Geç anladım."

"Devlet takmıştı bir kere. Hacizler geliyordu şirketlerime. İşçiler maaşlarını alamadıkları için sendikaya baş vurmuşlardı. Sendika da üzerime geliyordu. O fazla fazla maaş ve primler ödediğim işçiler beni satmışlar, nankörlük etmişlerdi.

Bir süre sonra umurumda olmadı kayıplarım. İlgilenmedim, aramadım, sormadım. Biliyordum, çıktığımda her şeye yeniden başlayacak, yeniden güçlenecektim. Yeniden kazanabilirdim kaybettiklerimi.

Kapanmayan ışıklar, buz gibi hava, ve sadece gökyüzü. Bir de Uçaklar.

"Gece uyurken söndürmedim hiç ışıkları. Soğuk nedir o zaman öğrendim. Avluya çıktığımda gökyüzünü izliyordum. Çok hoşuma gidiyordu. Özgürlüğü hissediyordum bulutlara baktıkça. Minicik bir nokta gibi görebildiğim uçakların geçişini izlemek garip bir mutluluk veriyordu bana. Kendi kendime “öyle bir ip olsa, şöyle upuzun, uzatsalar bana doğru uçaktan. Alıp götürseler beni buradan”. Bazen bu cümleyi farkında olmadan sesli kurduğumda yanımdakiler, “kafayı yemişsin sen” diyordu bana."

Rüşvetlerle süren hayatta kalma mücadelesi

"Babamın hapishaneye rüşvetler vererek neredeyse bir servet harcaması saçmalık gibi geliyor olsa da o rüşvetler yüzünden kimse beni rahatsız etmiyordu. Canımı yakmaya, zıtlamaya, kavga çıkarmaya, pislik yapmaya çalışmıyordu. Hatta korunuyordum resmen. “Vereceğim bir can değil mi” diye düşünürken içimden “bu rüşvetlerin verilmesi saçmalık” diye söyleniyordum.

Ama ben ne düşünürsem düşüneyim, ne kadar söylenirsem söyleneyim, yine bu rüşvetler ve en son ödenen yüklü bir para karşılığında 1 ay önce serbest kalmıştım."

"Özgürlük çok uzak geliyordu oysa. Ama özgür kalmıştım işte"

"Mayıs ayıydı. Baharın o sımsıcak güneşi ve pırıl pırıl bir gökyüzüne eşlik eden özgürlüğümü, beni karşılamaya gelen, annem, eşim ve çocuklarımla paylaşmak kadar mutluluk veren başka bir şey yoktu. Babam vatanımızdaki işlerimizle ilgilenmek üzere memleketimize gitmiş, gelememişti. Hafta sonu olacaktı yanımızda."

Ve Hayata Yeniden Başlamak. Hani dedikleri gibi. "Sıfırdan"

"Yıl 2012. Servetimin tamamı yok olmuştu. Emeklerim, çabalarım, yıllarım bir çırpıda hiç olmuştu. Kimselere el açmadan, ailemden bile destek almadan, bir kuruş bile yardım istemeden yeniden başladım hayata.

Gündüzleri memurluk yaparken, geceleri bir arkadaşımın taksisini alarak taksicilik yaptım havalimanında.

Bu yaşadıklarım yüzünden o günden sonra bir daha hiçbir ülkeye yatırım yapmadım. Bir tek çekirdek dahi satın almadım. Şimdi Belçika’da, her şeye sıfırdan başlayarak kurduğum şirketlerimin yine başındayım.

Allah verirse, geri almasını da bilir."

O gün bu gün bir daha hiç üşümedim. Çok şükür.

Yüreğine sağlık sevgili @Kursun85 . Bir daha böyle bir acı göstermesin Rabbim sana.

Hayatın ansızın karşımıza ne çıkaracağını hiç bilemiyoruz. Planlayarak ya da hayaller kurarak yaşıyoruz. Toz pembe bir yaşam koysunlar istiyoruz önümüze hep. Ve birden, hiç beklenmedik bir anda, her şey tepetaklak oluyor. Ve ölesiye dursun istiyoruz zaman. Hiç yaşamamış olmak.

#Sevgiylekalın

#Blueobsession