En Büyük Tekmeyi Güvendiğim İnsanlar Attı

Merhaba arkadaşlar; Bu bence'de sizlere başımdan geçen olayları, çevremdeki insanların gerçek yüzlerini anlatacağım.

Resimde görmüş olduğunuz barajda çalışmak için Artvin'e gitmiştim.

Babam orada tekniker olarak çalışıyordu. Babamın çalıştığı yeri merak ettiğim için girmiştim. Daha sonra iş ortamları hoşuma gitti, bende orada çalışma kararı aldım. Ve orada çalışmaya başladım.

Bir gün baraj dan, çarşıya gitmek için yola çıktım. O gece çok yağmur yağıyordu. Ve yollar çok bozuktu. Tünele hızlı bir şekilde girdim ve birden sanki gözümde şimşek çaktı. Ne olduğunu anlamadım bile.

Kaza yaptım, trafik kazası. Gözümü açtığımda hastanedeydim.

Beni apar topar ameliyata aldılar. Bacağımı kaybetme riskim vardı. Ameliyat oldum, taburcu oldum. Doktorların bana dediği cümle; "Bacağının kopma riski vardı hastaneye geldiğinde, başarılı bir operasyon ile o riski ortadan kaldırdık. Fakat bundan sonra ki hayatında uzun süre ayakta kalmaman, masa başında çalışabilecegin işleri yapman lazim" dediler.

Daha sonra uzun sure iş bulamadım. İş bulamayınca maddi sıkıntılar yaşadım.

Arkadaşlarım benimle iletişimi kestiler cepte para olmayınca. Teker teker uzaklaştılar benden. Akrabalarımın bile gerçek yüzünü gördüm. Çoğu arayıp sormadı bile.

Beni asıl yaralayan "halamın" arayıp sormaması oldu.

Halan neden aramadı dersen eğer, babamla arası kötü olduğu için beni de aramadı. Bir gün baba annem yanıma geldi ve halamın bana değer verdiğini söyledi. Ben ise baba anneme, benim halam filan yok artık, beni arayıp sormadı bile dedim. Baba annem yavaş adımlarla kalkıp mutfağa gitti, halamı aradı. Ve beni aramasını söyledi. Tabii ki de ben her şeyi duydum, sesi geliyordu çünkü bana.

Telefonum çaldı arayan halamdı. Telefonu açtım ve kimsin diye sordum. Ne demek kimsin halacığım ben halan değil miyim senin dedi. Dedim ki; benim halam filan yok, telefonu kapat ve bir daha beni arama, ben seni tanımıyorum, sende beni tanıma dedim.

O günden sonra her şey yoluna girdi. Sağlık problemim düzeldi. İş buldum, düzenli bir işim oldu. Genç yaşımda arabamı aldım. Yakında ailemin de desteği ile ev alacağım. Ağustos da askerim. Askerden gelince de bir kaç yıl içinde evlenip yuvamı kurmayı planlıyorum. Zor günümde benden uzaklaşan herkes, hayatıma yön verince tekrar yakınlaşmak istediler. Fakat yok öyle yağma!

Asla benim ailem var, benim akrabam var deme. Senin başına bir olay gelse, ilk koşacak olan ailendir. Şu gün ölsem arkadaşlarım, akrabalarım bir kaç gün üzülür, kimse ömür boyu yas tutmaz. Tek canı yanan annem, babam olur.

Değerli dostlarım ben #Kroogenç bu bence'de yaşadığım olayları sizlere anlatmak istedim tüm içtenliğimle. Kendinize iyi bakın

Hoşçakalın.