Abisi Arkadaşlarıyla Beraber Kız Kardeşine Tecavüz Etti

Bundan 21 yıl önce yaşanmış gerçek bir hikayeye tanıklık etmek için mutlaka okuyun. Troll bir Bence olmadığını anlayacaksınız.

Sıradan bir çocukluk geçirmiştim. Gecekondu mahalleri arasında yoksul bir yaşama çabasıydı bizimkisi tencerede pişirip kapağında yemek gibi. O dönem komşuluklar arasında vefa, kardeşlik ve paylaşma duygusu vardı.

Bütün komşular birbirinden haberdar olurdu. Birinin evinde yemek pişecek olsa herkese eşit olarak dağıtılırdı. Hoş tencereler boşalırdı ama komşu duasını almak bile o günün en görkemli sofrasına eş değer sayılırdı. Komşuluklar arasında derin dayanışmalar kadar kavgalar da hiç eksik olmazdı fakat 3 gün sonra yine eski dostluklar, hatır sormalar, yardımlaşmalar devam ederdi.

5 yaşındaydım o günleri hayal-meyal hatırlıyorum. O yıllarda 7 yaş altı çocukların okullara kayıtları yapılmazdı. 3 yaşında okuma - yazmayı sökmüş, evimizin duvarlarını okul tahtası gibi kullanmaya başlanmıştım. Ailem artık dayanamayarak beni okula yazdırma kararı almıştı.

Rahmetli okul müdürümüz babacan, sevgi dolu gerçek bir eğitimciydi.

Annem durumumu uzun uzadıya anlatmıştı lakin müdürümüz bir türlü ikna olmuyordu zira bu durum öğrenilirse mesleki kaygılar yaşamaya başlayabilirdi. O arada müdürümüze ismini sormuştum. Elime bir kağıt bir de kalem alarak onun ismini yazmaya başlamıştım. Gecem gündüzüm sürekli kağıt-defter-kalem üçlüsü arasında gidip geliyordu. Okula yazılmam gerekliydi çünkü o dönem tek isteğim diğer çocuklar gibi bütün zamanımı okul ve arkadaşlarımla geçirmekti. Müdürümüz bana birkaç soru sordu. Çarpım tablosu, toplama ve çıkarma işlemiyle alakalıydı. Ardından İstiklal Marşı ve Andımız hepsinden tam puan almış olacaktım ki okul müdürümüz annemden kimliğimi istemişti. (Bu arada gülümsüyordu.) Dünyalar sanki benim olmuştu öylesine mutluydum ki o anı hayatım boyunca unutmamak için kendime içten içe sözler veriyordum. Kaydım tamamlanmıştı karşılıklı teşekkür faslından sonra okuldan çıkıyorduk. Tam o sırada karşı yaya yolu geçidi üzerinde yürüyen bir genç kız dikkatimi çekmişti. Yaşı 19-20 olmalıydı. Üzerinde yamalı pazen bir elbise, elinde oyuncak bir bez bebek diğer elinde ince bir değnek vardı. İstemsizce birazda olsa korkmuş ve annemin elinden sıkıca tutarak "-Bu abla kim?" diye sormuştum. Annem: "- Korkma! Onun kimseye zararı olmaz." demekle yetinmişti. Ama ben o ablayı unutamıyordum. Meczup olduğu her halinden belliydi.

Okullar kısa süre sonra açılmıştı. İlk zamanlar ablam ve annem bana eşlik ediyordu. Okul yolları bir başka tatlı geliyordu. Okula gittiğim her gün o kızı görüyordum. Elinde bir bez bebek, pazen çiçekli yamalı elbisesi, diğer elinde ince bir değnek bazen kendi kendine bağırarak konuşuyor, bazen gülüyor, bazen de ağlıyordu. İstisnasız her gün aynı güzergah üzerinde titreyen bedeniyle gezinip duruyordu. Herkes ona "Deli E..." diyerek sesleniyordu. Fakat o çocukları çok seviyordu. Bir gün okul dönüşünde onu bir çocukla konuşurken görmüştüm ona gülümsüyor ve kaçıncı sınıfa gittiğini soruyordu. Bebeğini ona uzatıyordu çocuk "- O senin abla" diyerek bu teklifini kibarca geri çeviriyordu. Çocuk ona cevap verdikçe E...'nin neşesi gözlerinden okunuyordu. Bizim büyüdüğümüz yıllarda kimse başka bir kişiyle dalga geçercesine, alay eder gibi bir tavır takınarak konuşamazdı. Çünkü, yokluktan gözümüz bir başkasının kusurunu bile görmemize fırsat vermezdi. Yokluk bu açıdan bizleri en güzel şekilde terbiye ediyordu. Babam o yıllar çalışmıyordu annem ise bir fabrikada gecesini gündüzüne katarak güvenlik görevlisi olarak çalışıyordu. Kolay değildi 7 tane evlat yetiştirme gayretiyle yanıp tutuşmak... Evde kardeşler arasında bambaşka bir sevgi bağı vardı tabii kavgalarımızda bitmek bilmezdi/bilmezdi ama aynı sobanın etrafında birlikte ısınır aynı sofraya hep beraber oturur şükür ve barışla sofradan kalkardık.

Huzurun en zifiri dönemlerini sefalet içinde yaşadık. Hala o günleri hatırlarken yüreğim sevgiyle doluyor. Annem o yıllar içerisinde bir kooparatife yazılmıştı çünkü abim evlenmek istiyordu. Annemin taşıdığı en büyük korku, çocuklarının yaşamlarını sürmek için herhangi bir teminat bırakmadan bu dünyadan göçüp gitmesiydi. Yıllar geçti aradan artık 3. sınıfa gidiyordum derslerinde çok başarılı bir öğrenciydim. Yine bu süreçte E...'yi görmeye devam ediyordum. Bir gün annemin en küçük abimle hararetli konuşmalarına tanıklık etmiştim. Annemin yüzünde korku, endişe, üzüntü dolu bakışlar varken abim bu esnada avucunu sıkarak yumruğuyla dizlerini dövüyordu. Konuyu net olarak anlamamıştım. Klasik yer soframız kurulmuştu yine abimin bakışları şimşek gibi bana çarpıyor, gözleri doluyordu. Yemeğinden bir kaşık bile almadan "-Ellerinize sağlık, hamdolsun" diyerek sofradan uzaklaştı.

O gece abimin bağırarak uyanma sesiyle irkildim. Neyi vardı, neler duymuştu ya da neler olmuştu bilmiyordum. Annem abime su getirdi hemen ve "- Geçti" diyerek onu teskin etmeye çalıştı. Yıllar sonra gelen itirafla neye uğradığıma şaşırmıştım. Meğer o gün abim çok yakın arkadaşlarından E...'nin neler yaşadığını tesadüfi olarak öğrenmişti. E... o yıllarda liseye giden ve çok güzel olan bir kızdır. Bir abisi olmak üzere 2 kardeşlerdir. Abisi kız kardeşini gözünden sakınıyordur. Öyle ki E...'nin güzelliği dilden dile dolaşır hale gelmiştir. E... okulu ve evi arasındaki mesafeyi katetmek için abisininde aynı zamanda mesleği olan minibüsle ulaşımı tercih ediyordur. Abisi başka bir semtin minibüs şoförlülüğünü yapmaktadır fakat o kendi semtindeki hattın şoförleriyle çok yakın arkadaştır. Bir gün şoförler arasında bir kızın muhabbeti geçer. Şoförler o kızın güzelliği hakkında konuşurken abisi merak içinde arkadaşlarını dinliyordur. Her akşam aynı sohbetler devam eder. Şoförlerden biri olan Z... o kızla bir yolunu bulup baş başa kalacağını sonra arkadaşlarının gelmesini söyler. E...'yi yakın takibe alan Z... okul dönüşünde evine gitmek için Z...'nin minibüsüne biner.

Bilerek farklı güzergahı kullanan Z... E... ile yalnız kalmıştır. E...'yi ormanlık bir alana götüren Z.. E...'yi bir ağaca bağlayarak yüzüne siyah poşet geçirir. E...'ye defalarca kere tecavüz eden Z... arkadaşlarının ve B...'nin gelmesini söyler. Arkadaşları olay mahalline ulaşmıştır. Onlarda E...'ye tecavüz eder ve B..'nin gelmesini beklerler. B... olay yerine ulaşan son kişidir. B...'de arkadaşları gibi E...'ye tecavüz eder. Akşamın karanlık saatinde B... minibüsçü arkadaşlarının öve öve bitiremediği o güzel kızın yüzünü görmek ister. E...'nin kafasına geçirilen poşeti çıkardığında gözlerine inanamaz ve olay yerinden hızla uzaklaşır. B...'nin evinde sabah sabahlerinde büyük bir feryat kopmuştur. B... kendi evinin kömürlüğünde tavana astığı iple kendini boğarak öldürmüştür. Annesi ve kız kardeşi E... B...'nin cansız bedeniyle karşı karşıya kalmıştır.

B... bakmaya kıyamadığı kız kardeşine arkadaşlarıyla beraber defalarca kez tecavüz etmiştir. Bu olay üzerine E... aklını yitirmiştir. E...'nin annesi polislere verdiği ifade de "Eğer kızım aklını yitirmesiydi o da abisi gibi şimdi yaşıyor olmazdı, tek tesellim bu çünkü sadece 2 evladım var." demiştir. :(

Duyduklarım karşısında tüylerim ürpermişti. Annem, abim ve bu olaya tanıklık edenler yıllarca herkesten yaşanılanları sır gibi saklamışlardı. Aklımdan çıkmayan E...'nin hikayesi binlerce kez kendimi sorgulamama yetmişti. Bu olayların ardından yaşanılan hiçbir hikaye beni bu denli sarsmamıştı. Çünkü ben E....'nin neler yaşadığını her gün görüyordum.

Onun bir bez bebeği vardı saçları darmadağın...

Kendisinin kestiği belli olan kısacık saçları arkası uzundu.

Elbisesi vardı onun hayalleri, umutları gibi yamalıydı.

Sonra bir de değneği vardı insanlıktan bebeğini ve kendini korumayan çalışan...

Hikayesi vardı ne sizlerin anlayabileceği ne de benim anlatabileceğim kadar derin.

Aklı vardı onun dünyaya da hepimize de yetebileceği bir aklı.

Çocukları severdi o kadın yalnızca onlarla konuşurdu.

Yıllar sonra yaşadığım semte gittim. Büyüdüğüm yerler bina yığınına dönüşüvermiş, okulumun ismi değişmiş çok sevdiğim müdürüm vefat etmişti. E... ise taşınmıştı çoktan o semtten kim bilir içine akıttığı gözyaşı seslerini şimdi hangi şanslı yollar işitiyordur. :'(

Sevgiyle kalın.