Çocuklarımdan Hayat Dersi: Hani Hepimiz Kardeştik?

İş sebebiyle yurt dışındayım çocuklarım Türkiye'de kaldı.

Bir hafta önce büyük kızım aradı ağlamaklı bir sesle "anne tv'de çocuklar vardı savaş varmış ordan kaçmışlar ayakkabıları yoktu ve Türkçe konuşuyorlardı bilyor musun?" Küçük bir şoktan sonra aklıma ilk gelen annemi arayıp çocukların haber izlemesine izin verdiği için kızmak oldu! Ama kızıma "sen düşünme bunları derslerini güzelce yap" dedim.

Sonra oğlum girdi söze belli ki hoparlör açıktı "anne ablama ya da kardeşime bir şey olsa ona yardım etmem gerekir mi?" diye sordu.Tabi ki deyip birbirlerine destek olmaları gerektiğini anlattım.

Ve kızımdan tokat gibi cevap geldi "Hani hepimiz kardeştik anne? Onlar bizim kardeşimizse yardım etmemiz gerekmez mi?" Beynimde şimşekler çaktı bir süre düşünüp "merak etmeyin onlara yardım yapılıyor siz bunları düşünmeyin" dedim ve meşgul olduğumu söyleyip teli kapattım.

Çocuklarıma "kardeşlerimiz" için bir şeyler yaptığımı gösterip onları iyilik adına teşvik etmem gerekiyordu..Oturup hesap yaptım ama bağış yapacak durumum yoktu...

İki saat sonra çocuklar yine aradı "anne senden bir isteğimiz var ama hemen hayır deme tamam mı?" Başıma kötü birşeyler geleceğini hissetmiştim zaten tamam dedim çaresiz..sırayla anlatmaya başladılar.

Bize her gün 10 lira veriyorsun ya anneanneme hesaplattık üçümüzünki bir yılda 10.950 lira yapıyor bu parayı sen kaç günde kazanıyorsun anne?

-20 günde ancak kızım...

Peki 20gün sonra harçlıklarımızı toplu şekilde alabilir miyiz?

-Hayır bu mümkün değil.

Hayır demeyecektin anne, hem biz zaten harcamıyoruz lazım olmuyor kantine izin vermiyor öğretmenimiz.

-Çok para kızım istesem de veremem ama söz bir şeyler ayarlayacağım..

Küsüp kapattılar telefonu ama yapacak bir şey yoktu..

Yapabileceğim hiç bir şey yoktu evet çok kazanıyorum belki ama yetişemiyorum..O kamplardan birine bin lira göndersem dahi tüm düzenim bozulacaktı çünkü.. 2 gün sonra satışa çıkardığım günden bu yana tek alıcısı çıkmayan arabam satıldı ve çocukların bundan hemen haberi oldu ! (Büyük bir komplo içindeyim) Kızım yine aradı sitemkar ve kızgın sözleri kalbimi kanattı "Sen kötü annesin" dedi.Anlattım ama dinlemedi..

-Artık paran var anne senin çok paran var biliyorum ama sen çocuklara üzülmedin.

-Hayır kızım çok üzüldüm ama daha sonra yardım edeceğim şimdi değil.

-Ben öyle sokakta ayakkabısız gezsem yine vermezmişin anne? Kardeşim çok üşüşe hasta olsa ona mont almaz mısın?

Telefonu kapatıp söylene söylene güvendiğim bir arkadaşımı aradım ve arabanın parasını "kardeşlerimize" ulaştırılmasını istedim.. Evet içime bir fil oturdu çünkü ciddi anlamda ihtiyacım vardı o paraya.. Ama biliyorum ki benim küçük cadılarım çok haklı! Asla onları buz gibi sokakta ayakkabısız bırakamazdım.Evet hepimiz kardeşiz ve kardeşlerim zordayken banka taksitine kafa yormak büyük bencillikti

Not: Çevremizde olup bitene kör olduk bu yazıyı yazmaktaki amacım sadece şu ki çocuklar herşeyi görüyor ! belkide sadece onlara kulak vererek değiştirebiliriz dünyayı.. Deneyelim ...