Parktaki Küçük Kız

Öncelikle belirtmeliyim bu olay tamamiyle gerçektir.

Yaklaşık 2 hafta önce memleketime ziyarete gitmiştim.Bayram sonlarına doğru biletimi aldım. Merkeze geçtiğimde otobüsün kalkmasına yaklaşık 2-3 saat vardı. Yanlızlığı seven bir yapım olduğu için en yakında ki parka gittim en uç köşede bir bankın üstüne oturdum hemen yanımda 7-8 yaşlarında emsallerinden biraz uzun bir çocuk yatıyordu, üstünde uzunca bir t-shirt altında eşofman ve küçük ayaklarında beyaz köy lastiği vardı , biraz inceleyince durumun iyi olmadığı farketmek zor değildi.

Peki ben neden bu çocuğa ilgi duymuştum normalde umursamam lazımda dikkatli bakışlarımı farketmiş olcak ki birazdan doğruldu ve uzaklaştı. Çok geçmeden küçük bir bisiklette bir yandan sürmeye çalışırken yanıma geldi. Gülümsedi ve bayramınız kutlu olsun dedi. İçim ürpermişti neydi bu duygu anlamadım ne acımak ne sevmek ilk defa kelimeler boğazımda düğümlendi.

Kararlıydım onunla konuşmalıydım gerek kalmamıştı abi ''ben bisikleti süremiyorum arkadaşlarım çok iyi sürüyor acaba oğlan olmadığım için mi'' dedi. O vakit kız olduğu anladım çünkü saçları 3 numara erkek mi kız mı belli değildi.1 saate kadar yanına 2 erkek çocuk geldi. Biraz oynadılar çocuklardan birisi sordu senin adın ne tuba dedi. Cinsiyetin kız dimi dedi evet kızım dedi.

Sonrasında muhabbetine sürekli kulak misafiri olmuştum hemen parkın ilerisinde annesin olduğunu söyledi. Banktan fırlamamla hızlı hızlı gittim. Bir mavi konteynır içine kurulmuş düzen 1 kadın 2 çocuk.Küçük tüpte pişen yemek. Tıpkı sığınmacıalr gibi ama bunlar kimseden yardım beklemiyordu. Birazdan Tuba geldi ve abi ben süremedim heralde küçükken hiç bisikletim olmadı ondadır dedi. Elindeki bisikletin onun olup olmadığı sormadan arkadaşının olduğunu söylemişti.

Annesi nazik bir şekilde yemeğe davet etti. Birazdan otobüsüm kalkıcak üzgünüm geri çevirdim.

Ama Bugün bayram değilmiyidi Tuba neden eski kıyafetleriyle neden tencerelerinde et yok.Neden ben ona para vermedim. Kafamı kurcalıyor her aklıma geldiğinde bir dal sigara yakıyorum.

Ah salak ben Ah

Diyeceğim o ki bayramları yanlış kutluyoruz, kurban kesip dolaba koyuyoruz. Çocuklara harçlık yerine şeker veriyoruz. İhtiyacı olmayan ev sahiplerine et verirken kimsesiz dışarda kalmış insanlara vermiyoruz. Neden mi? Açık söyleyeyim aç gözlüyüz, benciliz.